آزاد کردن کودک از ایفای نقش

لقبی که به کودکانمان می دهیم و برچسبی که به آنها می زنیم، آنها را مجبور می کند که در نقش مورد انتظار ما ظاهر شوند. پس کاری کنیم که کودکانمان مجبور به ایفای نقش های نامناسب نباشند.

مطالب زیر از جلد اول کتاب "به بچه ها گفتن، از بچه ها شنیدن" انتخاب شده است.

"How to talk so kids will listen & listen so kids will talk"

نویسنده : Adele Faber & Elaine Mazlish

ترجمه: فاطمه عباسی فر

آیا طرز تفکر  والدین درباره کودک می تواند در طرز فکر او نسبت به خودش تاثیر داشته باشد؟ برای روشن تر شدن ارتباط میان این موضوع که والدین فرزندانشان را چگونه می بینند و کودکان چه بینشی از خود به دست می آورند، اجازه دهید این آزمایش را انجام دهیم. ضمن خواندن مطالب بعدی تصور کنید شما کودک هستید.

صحنه یک: شما حدود هشت سال دارید و یک روز بعد از ظهر وارد اتاق نشیمن می شوید و می بینید که پدر و مادر روی یک پازل بزرگ کار می کنند. به محض دیدن آنها، می خواهید که شما هم در بازی شرکت کنید.

مادر می گوید:" تکالیفتو انجام دادی؟  همه شو فهمیدی؟

شما می گویید: "بله" و می پرسید که آیا می توانید در درست کردن پازل به آنها کمک کنید؟

پدر می گوید:" کمی بعد می آم با هم درس حسابتو مرور کنیم."

دوباره از آنها می خواهید در درست کردن پازل کمک کنید.

پدر می گوید:"با دقت نگاه کن ببین من و مادر چطور پازلو درست می کنیم و بعد می تونی یه تکه سر جاش بذاری."

به محض اینکه می خواهید تکه انتخابی خود را سر جایش بگذارد، مادر می گوید " نه عزیزم این تیکه لبه اش اضافیه! چطور می خوای این تیکه رو درست در وسط پازل بذاری" و آه عمیقی از دل می کشد.

والدینتان شما را چگونه می بینند؟

دید آنها نسیت به شما چه احساسی در شما بر می انگیزاند؟

صحنه دو: موقعیت پیشین. به اتاق نشیمن وارد می شوید و والدینتان را سرگرم بازی می بینید. می خواهید به آنها ملحق شوید.

مادر می گوید کار دیگه ای نداری بکنی؟ چرا نمی ری تلویزیون تماشا کنی؟

ناگهان چشمتان به تکه ای از دود کش پازل می خورد. دستتان را پیش می برید که آن را بردارید.

مادر می گوید: آه هر چه رشتیم، تو پنبه می کنی؟

پدر می گوید: "نمی تونیم یه لحظه آرامش داشته باشیم."

شما می گویید:" خواهش می کنم فقط این تیکه رو!"

پدر می گوید: "دست از سر ما برنمی داری، نه؟"

مادر می گوید: " باشه یه تیکه، ولی اون نه!" به پدر نگاهی می اندازد و سرش را تکان می هد و چشمانش را می گرداند.

والدینتان شما را چگونه می بینند؟

دید آنها نسبت به شما چه احساسی در شما بر می انگیزاند؟

صحنه سه: همان موقعیت پیشین. به محض اینکه می بینید والدینتان روی پازل کار می کنند، برای دیدن آنها قدم پیش می گذارید.

می پرسید" می تونم کمک کنم؟"

مادر با سر تائید می کند " البته اگه دوست داری؟"

پدر می گوید: "یک صندلی جلو بکش"

تکه ای را می بینید و یقین دارید قسمتی از پازل است. آن را پایین می آورید، جور در نمی پاید.

مادر می گوید:" نزدیک بود جور در بیاد!"

پدر می گوید:" تکه هایی که لبه صاف دارند معمولا مال گوشه هاست."

والدینتان به کار روی پازل ادامه می دهند. مدتی به تصویر نگاه می کنید و می اندیشید بالاخره جای مناسب تکه مورد نظر را پیدا می کنید.

می گویید" ببین، جور در آمد."

مادر تبسم می کند " تو واقعا تکه مناسبی را انتخاب کردی."

والدینتان شما را چگونه می بینند؟

دید آنها نسبت به شما چه احساسی در شما بر می انگیزد؟

پس:

1- در پی فرصت هایی باشید تا به کودک تصویر جدیدی از خودش ارایه دهید.

2- کودکان را در موقعیت هایی قرار دهید که بتوانند خود را به گونه های مختلف ببینند.

3- بگذارید کودکان تصادفا از شما مطلب مثبتی درباره خود بشنوند.

4- برایش شرح دهید چه الکوی رفتاری را می پسندید.

5- سنگ صبور لحظه های ویژه کودکانتان باشید.

6- وقتی کودک شما طبق بر چسب گذشته عمل می کند، احساسات و انتظارات خود را برایش شرح دهید.

در راه پرورش عزیزانتان سربلند و شاد باشید.

چی می تونم بگم؟!!!.....

می دونید راستش خیلی وقت هست/ بود که من آی دی و پسورد اینجا رو گم کرده بودم و حتی با ایمیل هم به نتیجه ای نرسیده بودم و امروز به طور تصادفی پیداش کردم!!!!

خب سال نو همه تون مبارک باشه....برای همه دلی شاد و تنی سالم و ذهنی زیبا و روشن آرزو می کنم.

حتما به تدریج به سوال کسانی که پرسشی  داشته اند پاسخ خواهم داد.

فعلا خوشحالم و خواستم بگم که من برگشتم.

از شیر گرفتن کودک با روش های مسالمت آمیز! (2)

سلام

هنا عزیزمون که مادر دو تا دختر خوشگل و باهوش هستند تجربه از شیر گرفتن دختر کوچولوشون رو در وبلاگ خودشون نوشته اند. مثل همه نوشته های هنا ی عزیز که دلنشین و آموزنده است این مطلب هم در نهایت زیبایی نوشته شده. توصیه می کنم حتما این مطلب رو هم بخونید و از تجربه ارزشمند ایشان بهره مند شوید.

http://myangel86.blogfa.com/post-393.aspx

.....................................................................

مطلب پایین هم تجربه من و یا بهتر بگم ادامه تجربه من در مورد از شیر گرفتن کیاراد، پسر 32 ماهه ام هست که به نظرم می تونه نکات مفیدی در بر داشته باشه. یعنی امیدوارم که اینطور باشه.

خاطرتون هست قبلا در مورد روش های از شیر گرفتن بچه مطلبی نوشتم. یادتون هست گفتم که کیاراد رو دارم از شیر می گیرم. فکر می کنم همون روز انتشار اون پست یا فردای اون روز بود که کیاراد زمین خورد و چانه اش به شدت زخمی شد و ما ناچار برای آرامش بخشیدن بهش که خیلی ترسیده بود متوسل به استفاده از سلاح گرم و نرم که همون سی نه و شیر هست شدیم. یعنی به همین سادگی پروژه از شیر گرفتن تعطیل شد.

ولی از 11 اردیبهشت تصمیم گرفتم واقعا از شیر بگیرمش. چند روز قبل به کیاراد گفته بودم که مریض شده ام و سی نه هام درد می کنند.اون روز بعد از اینکه برای خواب بعد از ظهر شیر خورد و خوابید رفتم دو تا چسب زخم روی سی نه ها زدم و شب که درخواست شیر کردم گفتم سی نه ها مریض شده اند و باید کرم و چسب بزنیم تا خوب شوند. پذیرفت ولی با زحمت فراوان و قصه و در آغوش راه بردن توسط من و بابایی بالاخره خوابید. هر از این که دیگه کوچولو نیست و آقا پسر شده و اینکه از اینکه میتونه خودش بخوابه خیلی خوشحالیم و ...گفتیم و پیش بقیه از موفقیت هاش تعریف کردیم و هر روز براش جایزه گرفتیم و بعنوان جایزه پارک بردیم تا یک هفته به سر اومد. تقریبا هر روز هم سری به سی نه ها می زد تا ببینه خوب شده اند یا نه. هفته دوم مسافرت بودیم. خانواده همراهمان یک بچه 11 ماهه شیر خوار داشتند. در کمال تعجب وقتی که اون بچه شیر می خورد نه تنها از من شیر نمی خواست بلکه برایش دلیل می آورد که دیگر او هم شیر خانم گاوه رو بخوره. در مسافرت شمال خانم گاوه ها رو دیدیم و علف خوردنشان را تماشا کردیم و ازشون بخاطر اینکه با دقت علف های تازه رو انتخاب می کنند تا برای کیاراد شیر تازه و مقوی درست کنند تشکر کردیم. دیدن خانم گاوه ها خیلی تاثیر خوبی در پذیرفتن شیر خانم گاوه داشت و هر روز بیشتر از قبل درخواست شیر پاکتی می کرد. 

تقریبا 3 هفته از شیر گرفتنش می گذرد. خودش به تنهایی می خوابد. بدون قصه و دخالت ما. به طرز باور نکردنی بزرگتر شده انگار.

در طول این روز ها من لباس باز می پوشیدم و اجازه می دادم تماس پوستی داشته باشد. بیشتر در آغوشش می کشیدمش و می بوییدم و می بوسیدمش و از بزرگتر شدنش تعریف می کردم و تاکید می کردم که واقا خوشحال هستم که کیاراد پسر من هست. (البته این جمله را که خوشحالم که خدا کیاراد رو به ما داده و واقعا خوشحالم که کیاراد پسرمون هست رو هر روز از روز تولدش بارها بهش می گم.)

حس می کنم کیاراد آسیب ندیده از این روش و این موضوع باعث آرامش خاطر هست برایم. یکی از دلایلی که نمی تونستم جدی در مورد از شیر گرفتنش مصمم شوم ترسی بود که از حرف های اطرافیانم در دلم افتاده بود. اینکه بچه هایشان تا قبل از 2 سالگی فرشته بوده و بعد از ازشیر گرفتن مضطرب و نا آرام و غیر قابل کنترل شده! بنابراین توصیه می کنم با آرامش و اطمینان اقدام کنین و موضوع را برای خودتون و کودکتون شکنجه آور نکنین. تحمل کودکتون رو بسنجین و بهش فشار اضافی وارد نکنین. به نظر من مهم نیست که شما در 2 سالگی یا دیر تر کودکتان را از شیر بگیرید. مهم تغذیه صحیح خودتان در دوران شیردهی حتی اگر طولانی تر شود، و حفظ آرامشتان زمان اجرای برنامه از شیر گرفتن است.

آموزش موسيقي به شيوه ارف

آموزش موسيقي به شيوه ارف

سحر طاعتي

گفت و گو با فرزاد حكيم رابط
در ايران معمولاٌ نام کارل ارف با اثر جاودانه اش کارمينا بورانا همزمان به ياد آورده مي‌شود.خصوصاٌ مقدمه‌ي آن يعني پرولوگ Fortuna که به گوش هم وطنان‌مان بسيار آشنا است. آن چه قدر و منزلت اين موسيقي‌دان را دو چندان مي کند ابداع شيوه اي براي آموزش موسيقي به کودکان است که امروز به نام روش ارف معروف است.
کارل ارف Carl Orff در 10 جولاي 1895 در مونيخ به دنيا آمد . در آکادمي مونيخ به تحصيل پرداخت و سپس در سال 1924 به همراه Dorothee Günther مدرسه اي براي ژيمناستيک، موسيقي و رقص تاسيس کرد و اين عاملي شد تا وي به ابداع شيوه خود براي آموزش خردسالان اقدام کند. در اين روش او با استفاده از خواندن و آلات ضربي ساده به آموزش موسيقي با شيوه‌اي ساده و قابل قبول براي كودكان پرداخت . وي سرانجام درسال 1982 پس از سال‌ها تحقيق ، آموزش، آهنگ سازي و رهبري ارکستر جهان را با آثارش تنها گذاشت.
آن‌جه در پي مي‌آيد گفت‌ و گوي كوتاهي است با فرزاد حكيم آوا نوازنده و مربي موسيقي كودكان به روش ارف.

 آموزش موسيقي به روش ارف چه‌ بازه‌ي سني را در برمي‌گيرد؟
آموزش در موسيقي به بخش كودكان و نوجوانان و بزرگسالان تقسيم مي‌شود كه مقطع سني 4 تا 12 ساله را بخش كودك و نوجوان محسوب مي‌كنندكه مناسب آموزش به اين شيوه است.
 

 لطفاً كمي درباره خصوصيات روش ارف توضيح دهيد.
روش آموزش موسيقي كودك براساس شيوه‌اي است كه آهنگسازي به نام «كارل ارف» ابداع كرده است. بنابراين روش كه مخصوص كودكان است و در عين حال مناسب‌ترين روش آموزش موسيقي براي كودكان و نوجوانان به شمار مي‌رود؛ كودكان با استفاده از سازهاي بسيار ساده و در عين حال با قابليت اجرايي بالا به راحتي به و خيلي زود به تكنيك‌هاي مورد نياز براي نوازندگي دست پيدا مي‌كنند. يك روش مناسب در شيوه كارل ارف بازيهاي ريتميك است. كودكان بدون هيچ‌گونه تجربه موسيقي و آشنايي با نت و ريتم با انواع ريتم آشنا شده و در آينده‌اي نزديك با دروس تئوري موسيقي ارتباط پيدا مي‌كنند. دسته‌بندي كودكان در مقاطع سني تأثيرات بسياري در روند مثبت آموزش دارد به طوري كه آنها با مقايسه و رقابت به هماهنگي و مهارت قابل توجهي مي‌رسند. هم چنين با توجه به رده سني آن‌ها انتخاب شيوه بيان و علايم مخصوص براي آموزش مباني موسيقي به آن‌ها حائز اهميت است. هنرجويان با استعداد پس از طي اين دوره مي‌توانند در گام نخست وارد هنرستان موسيقي شده و سپس موسيقي را به عنوان رشته دانشگاهي خود بر گزيدند و اين نشان دهنده مسئوليت بسيار مهم يك معلم موسيقي كودك در اتخاذ شيوه مناسب براي جذب هنرجو است.
 

 هم‌اكنون چه مشكلاتي در زمينه آموزش موسيقي در بخش كودك و نوجوان در كشور وجود دارد؟
كم بودن متخصص و پايين بودن مقطع آگاهي خانواده‌ها از مهمترين مشكلات بخش آموزش است . مشكل اصلي در كشور ما اين است كه بسياري از مردم در زندگي روزمره از فرهنگ موسيقي دور هستند كه اين بسيار نگران كننده است. در كلاس‌هاي موسيقي كودك، هر هنرجو داراي يك فرهنگ است، بنابراين بايد مدرس موسيقي با روانشناسي كودك نيز آشنايي داشته باشد.
 

 نحوه فعاليت آموزشگاهها درباره آموزش موسيقي كودك را چگونه ارزيابي مي‌كنيد؟
گاهي در بعضي از آگهي‌هاي تبليغاتي به عبارت آموزش ارف كودكان برخورد مي‌كنيم كه حكايت از عدم آگاهي آنان از شيوه آموزشي است .در واقع هر كلاسي كه به كودكان موسيقي آموزش داده‌شود الزاماً ارف نيست، بلكه آموزش براساس روش ارف داراي متد خاص خود است.
 

 نهادهاي نظارتي چه نقشي بر آموزش موسيقي كودكان مي‌توانند داشته باشد؟
در درجه اول وزارت ارشاد و مركز گسترش آموزش‌هاي هنري مي‌بايستي در زمينه فرهنگ سازي خانواده‌ها براي ارتباط با موسيقي گام بردارند و ديگر معرفي مراكز مورد تأييد براي آموزش موسيقي كودك و در نهايت كنترل كيفيت آموزش در آن مراكز به صورت مداوم بايد صورت بگيرد.
 

 نقش موسيقي درماني در بهبود ساختارهاي رفتاري كودكان چگونه است؟
درباره كودكاني كه داراي مشكلاتي چون گوشه‌گيري، پرخاشگري و عدم تمركز و يا بيش‌فعالي باشند از طرف روانشاس توصيه مي‌شود كه در كلاس‌هاي گروهي موسيقي شركت كنند كه در اين صورت ابتدا خشونت‌هاي رفتاري آنها مرتفع شده و پس از آن تحت آموزش موسيقي قرار مي‌گيرند.
به طور مثال در كلاس‌هاي گروهي ابتدا از كودك مي‌خواهند با ضربه زدن به ساز سه گوش، گروه موسيقي را همراهي كند كه اين وظيفه در عين حال كه كوتاه و ساده است داراي اهميت فراوان در هماهنگي گروه است، بنابراين كافي است كه يك بار به بهانه‌اي غيرتشبيهي او را كنار بگذاريم كه در اين زمان اهميت كار اين كودك، هم براي گروه اجرايي و هم براي خودش سبب اعتماد به نفس او مي‌شود. با اين توضيح مشخص مي‌شود كه رفع مشكلات رفتاري كودكان با اهميت‌تر از آموزش تكنيك‌هاي موسيقي است.

 مطلب بالا دقیقا از این وبلاگ ( http://www.mandegar.info/1383/Esfand83/HakimRabet.htm) کپی شده است.

از شیر گرفتن کودک با روش های مسالمت آمیز!

حدودا از دو سالگی کیاراد شروع کردیم به تصویر سازی و آماده کردن ذهنش برای این قدم مهم در راستای استقلال. برایش می گفتیم که بچه ها وقتی خیلی کوچیک هستند مثل فلانی..(اسم بچه کوچیک هایی که کیاراد می شناخت)، آن موقع ها که دندان هم ندارند از سی نه مامان هاشون شیر می خورند و بعدا که بزرگ می شوند دیگر تصمیم می گیرند که شیر نخورند و به جای آن موقع خواب با قصه می خوابند. کیاراد هم هر از گاهی می گفت که دیگر بزرگ شده و تصمیم گرفته شیر نخورد و بعد از یک قصه شنیدن می گفت حالا کمی کوچولو شده ام! یک بار شیر بخورم بعدا باز بزرگ می شوم و نمی خورم...ما هم اصرار و عجله ای نداشتیم که طرح را ضربتی اجرا کنیم...کم کم اضافه کردیم که وقتی بچه های بزرگتر زیاد شیر بخورند شیر تلخ می شود...کیاراد هم به عنوان راه حل از هر سی نه کمی می خورد و بعد عوضش می کرد که مبادا زیاد بخورد و تلخ شود. بعد که برایش توضیح دادم که در طول روز اگه چندین مرتبه شیر بخورد تلخ می شود نه اینکه هر بار که شیر می خورد، و این چنین خودم هم از هر دقیقه عوض کردن سی نه راحت شدم...همین حرف ها نه به صورت آزار دهنده بلکه با ملایمت و پیشنهادی ادامه داشت...البته گاه لیمو ترش را هم به عنوان تغییر طعم امتحان می کردم که نظرش را بدانم و ظاهرا چندان موثر نبود...به تغییر رنگ سی نه با حنا فکر می کردم که همسرم نظرشان این بود که اگر بچه بترسد چون نمی شود رنگ آن را هم زود شست ممکن است خیلی برایش ناراحت کننده باشد، در نتیجه کلا تصمیم به تلخ کردن گرفتیم. تلخ کردن با اندکی فلفل سیاه که تلخیش خیلی کم هست . چون می دیدم که کیاراد چیپس فلفلی را می خورد و برایش آزار دهنده نیست، عذاب وجدان خیلی زیادی نداشتم. ولی راست راستش هر بار که شیر می خورد با تصور اینکه این آخرین باری هست که شیر می خورد دلم می گرفت و نمی خواستم آخرین بار باشد...بار اول که تلخ بودن سی نه را تجربه کرد با تعجب گفت تلخ شده...با خوشحالی بغلش کردم و گفتم که پس دیگهر بزرگ شده ای...نگاهی به صورتش کردم و گفتم ببیین ریش هم داری در میاری (معمولا کیاراد از این موضوع ریش در آوردن خوشحال می شود). با بیسکویت و آب تلخی دهنش برطرف شد.

البته بگوبم که برای بار اول که خیلی کم تلخ کرده بودم و با خودم خیار و بیسکویت و آب آماده گذاشته بودم که اگر گریه کرد زود بدهم بخورد، دیدم کیاراد همینطور بدون اعتراض دارد شیر می خورد، پرسیدم تلخ اگر بشود به من  بگو ؟ گفت: کمی تلخ هست ولی خوشمزه شده!!! (یاد چیپس فلفلی افتادم و با خودم گفتم اینم لابد شیر فلفلی هست براش)

حالا هر بار وقتی در خواست شیر می کند قبلش کمی فلفل می زنم و بهش می گویم ممکنه تلخ باشد که خودش وقتی می بیند تلخ است نمی خورد.

دو روز اول هر 24 ساعت یک بار خورد. بعد 48 ساعت نخورد که من واقعا دلم برایش تنگ شده بود و حس می کردم خیلی وقت است او را ندیده ام !

بعد، 3 روز نصف شب ها یک بار می خورد و در طول روز خودش درخواست نمی کرد. حتی موقع خواب هم می گوید قصه بگو بخوابم. یک بار نصف شب بیدار شد و دلش شیر می خواست و نمی گفت و من هم پیشنهاد ندادم و گریه می کرد. دلتنگ شیر بود و کلافه. می گفت بابا بغلم کنه و راه بره و برام قصه بگه...تا نزدیک های صبح با بابا راه رفتند و نشستند و قصه گفتند و خلاصه شب را سحر کردند..

از پریروز نخورده بود تا اینکه امروز صبح باز گفت تو رو خدا اجازه بده ببینم خوب شده اند یا هنوز تلخ اند؟ کمی خورد. تلخ بود باز هم خورد و بعد با دهانی تلخ که طفلک زبونش را بیرون آورده بود آب خواست.

دلم واقعا برایش می سوزد که با اینکه گاه تلخ هست ولی چون دلش می خواهد بخورد تلخیش را تحمل می کند.

دوست ندارم بگویم شیر نمی دهم..برای همین هر وقت می خواهد یعنی می بینم واقعا دلش تنگ شده بهش می دهم.

ولی وقتی حس کنم میتواند بیشتر تحمل بکند سرش را با بازی گرم می کنم...

خیلی بهتر از انتظار من کنار آمده با موضوع و در طول روز و موقع خواب اصلا درخواست شیر نمی کند. تنها نصفه شب یا صبح زود هست که دلش می خواهد...آن هم به تدریج انشاا... عادت خواهد کرد.

در طول روز طی تماس های تلفنی که داشتم و طی صحبت با همسرم به موضوع بزرگ تر شدن کیاراد و اینکه دیگر کیاراد بزرگ تر شده و برای همین سی نه ها تلخ شده اند با خوشحالی اشاره می کردم که کیاراد غیر مستقیم این مکالمه را بشنود و باورش شود.

برایش توضیح داده ام که این اتفاق برای همه می افتد. برای خود من و بابا هم همین اتفاق افتاد که بعدا بزرگ تر شدیم و مامان و بابا شدیم. دوستانش و آشناها را اسم می برم و می گویم که برای همه چنین اتفاقی می افتد و این موضوع  تلخ شدن سی نه ها تقصیر کیاراد نیست. هر روز بیشتر از از کیاراد و توانایی هایش (به جا البته) تعریف می کنیم. من و همسر هم به همدیگر که کیاراد مخاطب غیر مستقیم باشد و هم مستقیما به خود کیاراد.

تکمه های آسانسور را کیاراد فشار می دهد، کنترل تلویزیون و دیویدی پلیر همیشه دست کیاراد است برای تنظیم برنامه ها، برای مامان قصه تعریف می کند و چند تا کار ریز و درشت دیگر که همه را انجام می دهد و من هر بار تاکید می کنم که واقعا خیلی بزرگتر شده ای عزیزم که می توانی این کار ها را به خوبی انجام دهی.

به نظر من در این سن یعنی دو سال و بالاتر شیر خوردن دیگر نیاز تغذیه ای نیست و نیاز روانی هست و برای همین خیلی خیلی با ظرافت باید اینکار یعنی از شیر گرفتن انجام بگیره.چرا که کودک احساس آرامش و امنیت می کند در آغوش مادر. وقتی مادر اجازه می دهد که کودکش شیر بخورد شاید برای کودک چنین معنا بدهد که هنوز مادرم دوستم دارد. همه چیز مرتب است و هیچ خطری نمی تواند امنیتش را بر هم بزند و او را از مادر جدا کند. برای همین وقتی کودک ببیند که مادر نمی خواهد به او شیر بدهد بسیار غصه دار می شود...چرا که انگار دوست داشته شدن و آغوش گرم مادر را از او می گیرد.

در این وبلاگ ها هم در مورد از شیر گرفتن کودکان توضیحات بسیار مفیدی ارائه شده است که آنها هم مسالمت آمیز هستند و کودک را زیاد آزار نمی دهند.

لیلی عزیز مادر مهربان آراز قهرمان

نسرین عزیز مادر مهربان باران نازنین

مادر مهربان سبزترین البرز

آزمون های کودکی

هیچ گاه كاری را كه كودك می تواند برای خودش بكند برایش انجام ندهید. این قانون آن قدر اهمیت دارد كه باید بارها تكرار شود. «سحر، پنج ساله نور چشم مادرش بود. بی نهایت زیبا بود و مادر هم به او لباس های زیبا می پوشانید، هفته ای چهار بار به حمام می برد و موهایش را برس می زد و شانه می كرد. بند كفش هایش را می بست و دكمه هایش را می انداخت. سحر یك عروسك كامل بود. شاد و سرحال و جذاب اما نمی توانست جوراب هایش را بپوشد. نه پشت و روی لباسش را تشخیص می داد و نه كفش چپ و راست را!» اگر مادر سحر درك می كرد كه چه بر سر فرزندش می آورد، وحشت می كرد. او خود را مادر كاملاً شیفته ای می داند كه همه زندگی اش را وقف خدمتگزاری به دخترش كرده است. اما مادر با این كار دارد به سحر می آموزد كه دختری است حقیر، درمانده، وابسته، بی كفایت و بی فایده. تا یك سال دیگر سحر باید به مدرسه برود آن وقت مادر آن جا نیست كه همه كارها را برایش انجام بدهد. هرگاه برای كودك كاری كنیم كه خودش می تواند برای خود انجام دهد به زبان بی زبانی به او می گوییم كه از او بزرگتر، بهتر، لایق تر، ماهرتر، باتجربه تر و مهم تر هستیم و پیوسته برتری خیالی خود را بر حقارت فرضی او به تماشا می گذاریم. آن گاه از خود می پرسیم چرا فرزندمان بی كفایت است و نارسایی دارد؟ از همان اوان طفولیت، كودكان به ما نشان می دهند كه دوست دارند كاری برای خود انجام دهند. نوزاد دست دراز می كند قاشق را بردارد. زیرا می خواهد به خود غذا بخوراند. ما برای پرهیز از بروز كثافتكاری، اغلب اوقات كودكان را از این كار منصرف می كنیم و بدان وسیله در آن ها ایجاد یأس و خودپنداری نادرست می كنیم. تمیز كردن كودك از بازگردانیدن شجاعت از دست رفته به او، بسیار آسان تر است. به محض این كه كودك نشان می دهد می خواهد كاری برای خود انجام دهد باید از فرصت استفاده كنیم و در صورت امكان، اجازه دهیم به كارش ادامه دهد. برای آن كه كودك به خود و دیگران كمك كند فرصت های بی شماری وجود دارد كه از تصور بیرون است. ای بسا كودك نیازمند كمك، سرپرستی، تشویق و آموزش باشد. طبیعی است كه باید این ها را در اختیارش قرار بدهیم. ما نه حق داریم كارهای او را برایش انجام بدهیم، و نه حق داریم از این كه به دلخواه با ما تشریك مساعی كند، بازش بداریم. كوچولویی كودكان بسیار دلنشین است. هنگامی كه می بینیم كودكی در انجام آن چه می كوشد انجام دهد با مشكل روبه روست، واكنش وسوسه آمیز اولیه ما این است كه به كمك او بشتابیم اما باید مراقب این وسوسه باشیم. بدون آن كه بدانیم جریان از چه قرار است، اغلب به خود اجازه می دهیم تا كوشش او را به هدر دهیم زیرا طبق عادت این كار را انجام می دهیم. بچه ها از این كه برایشان كاری انجام شود، لذت می برند. این كه انسان بتواند دستور بدهد دیگران كاری برایش انجام دهند به شخص احساس قدرتمندی خاص می بخشد. از سوی دیگر، اگر به كودك هم فرصت داده شود كه برای دیگران خدمتی انجام دهد، از توانایی خود لذت می برد. هنگامی كه كودك بزرگ می شود، گرایش طبیعی اش این است كه برای خود و دیگران كارهایی انجام دهد. با این همه چه بسا، این گرایش در اثر ترس، رفتار حمایت آمیز پدر و مادر و خدماتی كه برای او انجام می دهند، كاهش بیابد. كودك تصور می كند توانایی ندارد برای خود كاری انجام دهد، بی كفایت است و توانایی خود را دست كم می گیرد. بارها پیش آمده است كه می خواهیم با شتاب كاری را انجام دهیم یا عادت داریم كارها را خودمان انجام بدهیم، ای بسا متوجه نشده باشیم كه كودك آمادگی آن را یافته كه مسوولیت كارها را به عهده بگیرد. در این صورت به دست خودمان توانایی های كودك را ریشه كن می كنیم. باید بین داشتن توقع بیش از اندازه از كودك كه نوعی اعمال نفوذ شمرده می شود و اعتماد داشتن به توانایی های او كه نوعی احترام گذاشتن به كودك است، تفاوت قایل شویم. هر مادری هیجان نخستین گامی را كه فرزندش برداشته است، به یاد دارد. فیلم های خانوادگی و عكس های خاطره انگیز بی شماری شاهد این رویداد هیجان انگیزند. هر آینه پدر و مادر نسبت به مراحل مختلف رشد فرزندان خود هوشیار باشند. فرصت های بی شماری برای تجربه همان هیجان زدگی غرورانگیز در تمامی مدت زندگی كودك، روی می دهد. روندی كه منجر به برداشتن نخستین قدم كودك شد، باید در دیگر مراحل رشد كودك تكرار شود. مادر گامی از كودك عقب می كشد، دست هایش را دراز می كند، آن قدر كه در دسترس كودك نباشد و بدین سان كودك را تشویق می كند و برای آن كه مستقل از حمایت او حركت كند، به او احساس حركت دست می دهد. كودك می كوشد و هنگامی كه موفق شد دست مادر را بگیرد، غرق در احساس پیروزی می شود و مادر هم از موقعیت خود بر سر ذوق می آید. بنابراین در زمینه های دیگر هم می توانیم گامی به عقب بگذاریم و به كودك فضای حركت كردن بدهیم. كمك خود را از او دریغ كنیم اما در عوض مورد تشویقش قرار دهیم.

مطلب بالا را از این جا کپی کرده ام.

نقش بازی و اسباب بازی در کاهش رفتارهای پرخاشگرانه کودکان

نقش بازی و اسباب بازی در کاهش رفتارهای پرخاشگرانه کودکان

محل این کارگاه در سالن بازی مهد کودک نشاط  در تبریز (جایی که کیاراد میره) هست.

توضیح: بنا به توضیح آقای مهندس قادری مدیر مرکز سرگرمی های سازنده کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان کشور، این جلسه اولین بار بود که در کشور و در تبریز برگزار می شد.

همین طور در مورد "خانه اسباب بازی" هم توضیح دادند که برای اولین بار در تبریز تاسیس شد و این "خانه" جایی است که به جای کتاب به کودکان اسباب بازی امانت می دهد.

خلاصه جلسه رو از روی یادداشت های خودم در این وبلاگ می نویسم به امید اینکه برای مادران علاقه مند مفید باشد.

در مواجهه با رفتار پرخاشگرانه کودکان نکات زیر در ابتدا باید بررسی شوند:

1-      آیا کودک گرسنه است؟

2-      آیا کودک خسته و خواب آلود است؟

3-      آیا کودک بیمار است؟ شاید نتواند درد جسمی اش را هر چند خفیف بیان کند و کلافه باشد.

4-      آیا کودک  توانایی تعاملات اجتماعی دارد؟ اگر این توانایی را نداشته باشد به احتمال زیاد برای رساندن منظورش اقدام به رفتار پرخاشگرانه خواهد کرد. مثلا زمانی که دستش به اسباب بازی خاص نمی رسد (شاید به دلیل قرار گرفتن آن اسباب بازی در محلی نامناسب) و چون نمی تواند نیاز و خواسته اش را مطرح کند با پرخاش رفتار می کند تا مورد توجه واقع شود. در چنین مواردی یک والد (والد الزاما مادر نبوده و ممکن است پرستار یا مربی مهد کودک باشد) آگاه می تواند با زیر نظر گرفتن کودک متوجه علت پرخاش بشود و نیاز او را بر طرف کند.

 

نکته: پاسخ دادن به رفتار پرخاشگرانه کودک با رفتاری پرخاشگرانه تر( حتی تغییر تن و لحن صدا)  توسط والد اصلا صحیح نبوده و اوضاع را وخیم تر می کند.

 

-          معمولا در کودکان زیر 4 سال رفتار پرخاشگرانه به دلیل عدم وجود توانایی های کلامی، کاملا طبیعی بوده و نظارت اولیا برای مدیریت این رفتار که ملکه ذهن و عادت نشود برای کودک، ضروری است.

-          نظارت اولیا کودک حتی بعد از بلوغ آنها هم ضروری بوده و می تواند برای فرزندان هم آرامشبخش باشد.

-          ناتوانی کودکان در رفع نیاز هایشان هم می تواند علت رفتار پرخاشگرانه شان باشد.

 

عوامل موثر در پرخاشگری:

1-      گروه همسالان

2-      رسانه ها

3-      خانواده

 

-          مادران به عنوان اولین همبازی کودکان بهتر است قواعد بازی را یاد بگیرند.

-          بچه ها منبع انرژی هستند و از طریق بازی اولیا خود را شارژ می کنند. ( بچه های کوچکتر تلالو انرژی بیشتری دارند و دوست داشتنی تر، جالب توجه تر و خوشایند تر هستند برای اکثر مردم)

 

مولوی می گوید:

چون سر و کارت با کودک فتاد                 پس زبان کودکی باید گشاد

 

زبان کودکی که تا زمان جوانی لازم است شامل زبان بازی و زبان هنر می باشد.

در زبان هنر مثلا در نمایش نقشی به کودک داده می شود که از طریق بازی پی به خطا یا استباه خود ببرد.

در شیوه جدید بازی درمانی شرح حال از طریق بازی گرفته میشود، که بچه فرستاده می شود پی بازی در اتاق اسباب بازی و از روی نوع اسباب بازی که انتخاب می کند و رفتارش در حین بازی مطالعه روی کودک انجام می گیرد.

مثلا:

-          طرز رفتار با اسباب بازی (کتک زدن ساباب بازی) نشان از این دارد که بچه در اضطراب تنبیه است حتی اگر عملا تا به حال تنبیه نشده باشد ولی تهدید شده و مضطرب است.

-          کودک با عروسک خاص و در زیر تخت بازی می کند. این نیز نشانگر وجود اضطراب در کودک است.

 

نکته: ارسال انرژی مثبت از طرف والدین والدین، فرزندان را از بلایای جسمانی و روانی حفظ می کند.

 

در مورد رسانه ها:

اسباببازی های رسانهای (رایانه ای)می توانند ایجاد اضطراب کنند.

تقسیم بندی کلی بازی های رایانه ای:

1.      اکشن: سر شار از خشونت است.

2.       Advanture (ماجراجویانه): ناجرایی خطیر اتفاق می افت.

3.      استراتژیک:

بیش از 90 درصد بازی های رایانه ای اکشن هستند، که 3 عنصر خشونت، وحشت و شهو.ت باعث جذابیت این گروه بازی ها می شود.

-          این بازی ها مدیریت زمان ندارند. یعنی تا زمانی که برق هست و بچه نفس می کشد و چشمانش بسته نشده می تواند به بازی و تجربه خشونت ( می کشد) و وحشت (می گریزد که کشته نشود) ادامه دهد. در حالی که در یک نزاع خیابانی کودکان بعد از مدت کوتاهی دعوا تمام می شود.

-          بحث شهو.ت خصوصا در گروه نوجوانان و به ویژه پسر بچه ها افزایش یافته و البته خارج از بحث امروز می باشد. به این اکتفا می کنیم که اگر والدین در کنار نوجوان حضور داشته باشند، به هنگام پخش صحنه ای که ممکن است برای نوجوان شهو.ت زا باشد، حتی یک اخم و تکر والد مبنی بر این که این کار تهیه کننده این برنامه و کار اجرا کنندگان اصلا مناسب نیست می تواند در ذهن نوجوان تعریفی از ارزش و ضد ارزش بیافریند.

 

بازی های رایانه ای باعث خشونت، درون گرایی و جمع گریزی می شوند. سندرم اعتیاد به بازی های رایانهای ثابت شده و امروزه کلینیک های ترک اعتیاد برای چنین اعتیادی دایر است.

سرانه خرید هر برای اسباب بازی در ایران 4 دلار و در امریکا 48 دلار است. در حالی که هر کودک ایرانی به طور متوسط 8 بازی ( 8 بازی مختلف و نه 8 مرتبه بازی) در ماه تجربه می کند و هر کودک امریکایی 2 بازی در ماه. پس در ایران کودکان 4 برابر بیشتر متحمل آسیب های ناشی از این بازی ها می شوند.

نکته: هر چه فاصله بیندازیم بین بازی های رایانه ای کودکان به سلامت جسمس و روانی شان کمک کرده ایم.

نکته: اسباب بازی و بازی می تواند مانع پرخاشگری شوند.

-          کودکی که بازی نکند قطعا بیمار است.

این لینک سایت و خبر مروبوط به برگزاری این کارگاه آموزشی:

www.icectoys.com

http://icectoys.com/news.php?extend.6

 

 

مامان پروین: کودکان شاد بیش از هر چیز نیازمند داشتن والدین و به ویژه مادران شاد هستند. من بار ها و بارها در مورد کیاراد تجربه کرده ام و مطمئن هستم که شما هم تجارب مشابهی داشته اید. پی فراموش نکنیم شاد بودن ما هر چند ساختگی، به کودکمان نیرو و امید می دهد.

دارو دادن به بچه ها

سلام

مامان هنا بسیار عزیز که مامان دو تا دختر کوچولوی خوشگل و باهوش 1 و تقریبا 3 ساله هستند، یک پیشنهاد جالب برای این وبلاگ داده اند. اینکه هر کدام از ما مادر ها تجربه  و ترفند های موفق خودمان را در رابطه با موضوعات خاص مطرح کنیم تا همه ما بتوانیم به بهترین روش ممکن با بچه هامون رفتار کنیم. برای این پست موضوع "دارو دادن به بچه ها" رو انتخاب کرده ایم.

پس لطفا روش های موفق خودتون و یا ایده ها و روش های پیشنهادی تون رو در قسمت کامنت ها بنویسین تا با جمع آوری اونا بشه یه پست مفید در این مورد چاپ کرد.

اول من یعنی مامان کیاراد نظر خودم رو می گم.

وقتی کیاراد دو ماهه بود و من مجبور بودم بهش دارم بدم، شربت رو توی سرنگ می کشیدم و همزمان که داشت شیر می خورد از کنار دهانش نوک سرنگ رو وارد دهانش می کردم و آروم آروم سرنگ رو فشار می دادم تا حین مک زدن و قورت دادن شیر، دارو رو هم بخوره. البته گاهی طعم دارو رو دوست نداشت و شیر خوردن رو قطع می کرد ولی حجم دارو اونقدر زیاد نبود که خیلی طول بکشه و تا بچه بیاد مخالفت کنه دارو تموم می شد. (بعضی داروهای پودری رو هم که می شه حلشون کرد رو، توی شیر یا آب جوشیده ولرم حل می کردم و به همون روش فوق و در صورت کم بودن حجم در حد 1 سی سی، با قاشق می دادم بخوره و بعد بهش شیر می دادم که از دهانش دارو شسته بشه و بره توی معده اش.

بعد که بزرگتر شد از خوردن قطره اجتناب می کرد و من مجبور بودم قطره رو هم با قاشق بدم و در مورد قطره آهن که با دقت تمام دندوناش و لثه هاش رو با دستمال مرطوب و بعد با خوراندن آب می شستم.

الان هم هر وقت می خوام شربت بهش بدم رفتارم و قیافه ام رو طوری شاد نشون میدم که انگار شربت یه چیزی مثل جایزه هست و خوردنش یه مزیت محسوب میشه. خوشبختانه کیاراد هم با اشتیاق دارو می خوره.

منتظر نظرات شما هستیم...

مامان هنا عزیز:

راستش من مشکل دارم با دارو دادن. یعنی همراه کلی دنگ و فنگه.
ولی چیزهایی که تا حالا کمکم کرده یکی اینه که بینی دخترکوچیکه رو که یکسالشه با دست میگیرم اینطوری دهانش رو باز می کنه تا لااقل دارو رو توی دهنش بریزم. در مورد دختر بزرگه هم وقتی میخواستم شربت آهن بهش بدم توی شیشه یه کم شربت ابلیمو درست می کردم و همراهش شربت آهن رو هم میریختم. حقیقتش متوجه میشد اما به عشق خوردن شربت آبلیمو به روی خودش نمی اورد. اگرچه بعد از مدتی دیگه این روش هم جواب نداد!

مامان کاوه عزیز:

سلام. کاوه الان 8 ماهشه. از نوزادی خوب دارو می خورد و من با قاشق بهش می دادم اما الان چند ماهیه که قطره مولتی ویتامین رو خوب نمی خوره . من قطره رو با قطره چکون ته حلقش به حالت نیمه خوابیده می چکونم و بعدش بهش با لیوانش آب می دم. قطره آهن هم همینطور. مقاومتی نمی کنه و ظاهرا خوششم می آد. بقیه دارو ها رو هم اگه حل شدنی تو آب باشه با قاشق می دم و اگه شربت باشه بازم با قطره چکون می دم.

زردی در نوزادان

سلام

 بعد از مدت ها باز هم آمدم. واقعا ببخشید که اینجا  مرتب به روز نمی شه.

بعضی از دوستان سوالاتی پرسیده اند یا مطالبی را درخواست کرده اند که حتما در پست های بعدی در مورد آنها بحث خواهیم داشت.

مطلب امروز را سیمین عزیز مامان مهراد خان باهوش تهیه کرده اند که حتما برای خیلی از مامان ها مفید خواهد بود. سیمین عزیز ممنون از زحمتی که کشیده اید.

زردی و عوارض آن

زردی از آن مشکلات شایعی است که اکثر نوزادان بعد از تولد به آن مبتلا می شوند. این مطلب در واقع مصاحبه ایست که توسط سمیه مقصود علی با دکتر مرندی انجام شده است:

▪ زردی نوزادان چقدر شایع است؟

ـ معمولا ۶۰ درصد نوزادان سالم پس از تولد دچار زردی می شوند و در مواردی که نوزاد نارس باشد این مورد به ۸۰ درصد می رسد. البته اینها مواردی است که زردی ظاهر می شود، ولی در مواردی هم، از آنجا که زردی کم است، نمی توان آن را تشخیص داد و فقط با آزمایش می توان فهمید که بیلی روبین نوزاد در حد عادی است که این مورد رایج و عادی است.

علل عمده بروز زردی چیست؟

ـ بروز زردی علل مختلفی دارد. گاهی گلبول های قرمز خون خرد می شوند و این باعث می شود نوزاد پس از مدتی مثلا چند هفته کم خون شود. گاهی ناسازگاری خون مادر و نوزاد (مادر با گروه خونی o، نوزاد با گروه خونی a یا b که به آن ناسازگاری abo گفته می شود) یا ناسازگاری Rh (Rh منفی مادر و Rh مثبت نوزاد) یا وجود گروه های خون فرعی (اختلاف بین گروه خونی مادر و نوزاد که شیوع کمتری دارد) همچنین فاویسم که در کشور ما شایع است می تواند باعث بروز زردی شود. تمامی این مسایل می توانند سبب بروز کم خونی در آینده شوند. به همین علت پزشک باید کاملا هوشیار بوده و کم خونی را زیر نظر بگیرد. همچنین در اثر شرایط ممکن است زردی به سرعت بالا برود و به همین جهت مراجعه سریع بسیار اهمیت پیدا می کند.

گاهی اوقات زردی به دلیل خوب شیر نخوردن نوزاد پیش می آید. این خوب شیر نخوردن می تواند به دلیل آموزش ندیدن صحیح و کامل مادر باشد. در این شرایط مادر پستان را خوب در دهان نوزاد نمی گذارد و نوزاد هم خوب شیر نمی خورد. این حالت خود در نهایت می تواند سبب بروز زردی و دیگر مشکلات شود.

▪ زردی را چگونه می توان تشخیص داد؟

ـ زردی تنها یک علامت دارد و آن زرد شدن سفیدی چشم، بدن و مخاط ها است و باید نسبت به آن کمی حساس بود. گاهی والدین و حتی پزشکان و پرستاران نیز در ارزیابی زردی دچار اشکال می شوند. البته راهنمایی هایی وجود دارد. مثلا اگر تنها سر و صورت مبتلا به زردی باشد و سینه و شکم و اندام ها زرد نباشد یعنی عدد زردی بالا نیست اما هرچه زردی پایین تر بیاید حاکی از آن است که میزان زردی در حال افزایش است و هرچه به پاها برسد یعنی عدد زردی بالاتر و نگران کننده تر است.

در بسیاری از موارد ارزیابی چشمی کافی نبوده و پزشکان با دادن آزمایش خون مقدار زردی و نوع زردی را تعیین می کنند. زردی به ۲ نوع تقسیم می شود: زردی مستقیم و غیرمستقیم. آنچه اغلب در نوزادان اتفاق می افتد زردی غیرمستقیم است که می تواند به بافت مغزی خسارت بزند. زردی مستقیم چندان مشکل ساز نیست مگر اینکه نوزاد مبتلا به عفونت یا ناراحتی کبدی باشد.

البته همیشه زردی تنها علامت نیست. اگر در کنار زردی علایم دیگری مانند بی حالی یا شیر خوب نخوردن یا بالا و پایین بودن درجه حرارت بدن وجود داشت احتمال خطر بالاتر است و مراجعه به پزشک باید با سرعت بیشتری صورت بگیرد.

▪ زردی ناراحتی حادی است که جای نگرانی دارد یا به سادگی برطرف می شود؟

ـ زردی به مقدار کمی برای نوزادان نه تنها مضر نیست بلکه مفید هم هست. بنابراین نباید در این مورد نگرانی وجود داشته باشد مگر اینکه زردی بیش از حد زود شروع بشود یا مقدار آن خیلی بالا برود. ممکن است در نوزادی، زردی به ماه دوم یا سوم بکشد و دوره بهبودی طولانی تر شود که اگر آزمایش انجام شود و نشان دهد که نوزاد مشکلات مربوطه را ندارد دلیلی بر ناراحتی نیست مشروط به اینکه آزمایش های لازم صورت گرفته باشد.

در اکثر نوزادانی که دچار زردی می شوند حتی آن دسته که زردی آنها از مرحله فیزیولوژیک می گذرد و اعداد زردی در آنها بالاست، بیماری نگران کننده نیست. هر چند لازم است با پزشک مشورت شود. اگر عدد خیلی بالا نباشد و نوزاد چند روز از عمرش گذشته باشد ولی سالم باشد به مادر و پدر توصیه می شود درمان به جای بیمارستان در منزل و زیر دستگاه فوتوتراپی صورت پذیرد.

▪ در صورتی که زردی درمان نشود چه عوارضی خواهد داشت؟

ـ اگر شدت زردی بالا باشد و عدد آن به سرعت افزایش یابد و والدین نوزاد را سریع به پزشک ارجاع ندهند ممکن است زردی سبب بروز مشکلات مغزی در نوزاد شود. زردی می تواند در برخی مناطق مغز نفوذ کرده و انواع مشکلات مغزی، فلج مغزی یا دیگر مشکلات را پیش آورد. زردی در عین حال که مشکل شایعی است و برای تعداد زیادی از نوزادان رخ می دهد و اگر به موقع درمان شود مشکلی ایجاد نمی کند، چنانچه به موقع درمان نشود، می تواند در درصد پایینی مشکل ساز شود.

▪ زردی چه موقع غیرطبیعی تلقی می شود؟

ـ اگر زردی در نوزادانی که رسیده هستند سیر طبیعی خود را طی کند در روز پنجم یا ششم ناراحتی برطرف می شود. منتها در نوزادانی که نارس هستند این زردی ممکن است دیرتر ظاهر شده و بهبود دیرتر حاصل شود. به عبارت دیگر زردی ممکن است در کودکان نارس به جای ۵ روز از ۱۰ روز تا ۲ هفته طول بکشد تا برطرف شود. در نوزادان رسیده ممکن است عدد زردی به ۱۲ برسد و باز هم موردی طبیعی باشد اما در کودکان نارس اگر این عدد به ۱۴ برسد طبیعی خوانده می شود. چه در نوزادان نارس چه رسیده اگر زردی خیلی زود ظاهر شود یعنی به جای روز اول و دوم از همان ساعات نخستین بعد از تولد خود را نشان دهد یا دیر از بین برود یا اعداد بالا برود مدت آن طولانی شود، فیزیولوژیک یا طبیعی خوانده نمی شود.

▪ در چه شرایطی به تعویض خون نیاز است؟

ـ مقدار زردی و شدتی که در آن نیاز به تعویض خون پیدا می شود با توجه به سن بچه و نارس یا رسیده بودن او مختلف است. اگر زردی به اعداد ۲۰، ۲۵ یا ۳۰ برسد این نوزادان در معرض احتمال تعویض خون قرار می گیرند و در بیمارستان بستری می شوند. حتی اگر این عدد از یک حد خاصی بالا رفت یا سرعت افزایش زردی خیلی سریع بود یا زمینه بیماری در نوزاد وجود داشت نیاز به تعویض خون پیش می آید. اگر بچه سالم باشد اعداد بالای زردی را می تواند تحمل کند و مشکلی برای او به وجود نمی آید، اما اگر نوزاد دچار عفونت باشد، نارس باشد یا تعادل اسید و باز خون او به هم خورده باشد یا اکسیژن خون در او ناکافی باشد و... نیاز به تعویض خون پیش می آید. به هر حال در شرایطی که نوزاد بیمار است باید سریع تر با زردی او برخورد کرد.

▪ زردی را در خانه هم می شود درمان کرد؟

ـ اگر عدد زردی خیلی بالا نباشد و نوزاد چند روزه سالم باشد والدین می توانند درمان را در خانه زیر دستگاه فوتوتراپی انجام دهند. تاکید می کنم دستگاه فوتوتراپی، نه هر لامپی. دستگاه فوتوتراپی لامپ مخصوص و ویژگی های مخصوصی دارد که باید آن را از مکان های معتبر و مطمئن تهیه کرد. این دستگاه ها باید استاندارد بوده و لامپ های آن به موقع تعویض شود. کارکرد بیش از ۲ هزار ساعت این لامپ ها در کاهش زردی نقش نخواهد داشت. توجه به فاصله این لامپ ها از بدن نوزاد و اینکه لامپ محافظ داشته باشد ضروری است تا در صورتی که شکسته شد، پوست نوزاد را دچار سوختگی یا دیگر عوارض نکند. در این شرایط به توصیه پزشک آزمایش خون نوزاد در فواصل مختلف تکرار می شود تا میزان زردی تعیین شود. اگر حال نوزاد مناسب نباشد یا عدد زردی بالا باشد بهتر است درمان در بیمارستان انجام پذیرد.

▪ آیا دادن آب قند به نوزاد برای رفع زردی، درست است؟

ـ نه! یک اشتباهی که گاهی پزشکان می کنند این است که به مادران توصیه می کنند به نوزادشان آب قند یا سرم قندی بدهند. این کار بسیار مضر است و آب قند می تواند سبب بالا بردن میزان زردی شود. دادن هرچیز غیر از شیر مادر به نوزاد هیچ کمکی به رفع زردی نکرده و حتی می تواند مضر باشد. هر چه نوزاد شیر بیشتری بخورد زردی او سریع تر برطرف می شود.

یه تجربه: کافی نبودن شیر مادر چون باعث کاهش ادرار و دفع مدفوع در نوزادان است، احتمال ابتلا به زردی را بالا می برد. اگر نوزاد شما در دو روز اول مدام در حال گریه است و بیشتر از نیم ساعت به سینه مادر می چسبد و یا لکه های نارنجی رنگ روی پوشک او مشاهده می شود، یا شیر مادر ناکافیست و یا نوزاد توان مکیدن شیر کافی ندارد. بهتر است زودتر با پزشک مشورت کنید.

رفتارهای نه چندان خوب بچه ها و بر خورد من / ما

گاهی بچه ها رفتاری دارند که خوشایند بزرگتر ها نیست و یا آن رفتار اصلا درست نیست. من چند مورد را که برای من و کیاراد 21 ماهه ام پیش آمده را می نویسم و از شما مادر های محترم خواهش می کنم روش بر خورد خودتون را در موقعیت مشابه و یا رفتارهای دیگر و روش برخورد تون رو در اون موقعیت خاص برای ما بنویسین تا همه بتونیم استفاده کنیم برای تربیت کودکان سالمتر.

1- علاقه به دست زدن به اجاق گاز

من: کیاراد به اجاق گاز دست نمی زنه چون خطرناک هست. دنیز هم دست نمی زنه. (اسم تمام بچه هایی رو که کیاراد می شناسه رو براش می گم و تاکید می کنم که دست نمی زنند.) مامان به اجاق گاز دست می زنه. بابا هم دست می زنه.(اسم اکثر بزرگ تر های فامیل رو می گم براش و تاکید می کنم که اونا می تونن دست بزنن.) و براش میگم که بچه ها دست نمی زنن و بزرگتر ها دست می زنن. حالا این موضوع تبدیل شده به یه بازی شبیه کلاغ پر! تا می خواد به اجاق گاز دست بزنه، خودش می گه  که چه کسی می تونه دست بزنه و چه کسی نمی تونه.من هم که ازش می پرسم درست می گه. در نتیجه یادش می ره دست بزنه به اجاق. زمانی هم که فر روشن هست خودش لمس می کنه اجاق رو و میگه گرم هست!!! و میره عقب.

2- علاقه به سطل آشغال:

من: تا کیاراد نزدیک سطل آشغال می ره که درش رو باز کنه بهش می گم، آفرین عزیزم که می خواهی آشغال بندازی تو سطل. بعد که انداختی درش رو زود ببند که بوی بد نیاد توی خونمون. (کیاراد خوشحال از تشویق به حرفم گوش می ده)

3- علاقه به رفتن به دست شویی و بازی در آنجا:

من: عزیزم کاری داری اونجا؟

کیاراد: بله کار دارم.

من: باشه. کارت که تموم شد بیا باهم بازی کنیم. (کیاراد زود میاد بیرون و میگه من کارم تموم شد!!بریم بازی کنیم.)

4- علاقه به رفتن به حمام برای آب بازی

معمولا کیاراد الکی اعلام می کنه که پی پی داره تا به بهانه شستنش بریم حموم تا بتونه بازی بکنه.

من: کیاراد اجازه بده پوشکت رو چک کنم ببینم پی پی کردی؟ و بعد بهش می گم که نه پی پی نکردی هنوز.

کیاراد: من پی پی دارم بریم حموووووووم!!!

من: دلت می خواد بریم حموم آب بازی بکنی.

کیاراد: در حالی که خوشحالی توی چشماش موج می زنه، می گه آآآآآره

من: هر وقت خواستی آب بازی کنی بهم بگو. بعد پیشنهاد می کنم به جای حموم تو خونه بازی کنه. (بساط آب بازی در خانه را برایش فراهم می کنم و تا مدتی می روم دنبال کار های خودم)

5- مثلا باید بریم جایی، ولی کیاراد حاضر نیست لباس بپوشه و می خواد توی خونه بمونه.

من: دوست داری توی خونه بمونی؟

کیاراد: آره. تو خونه بمونییییییم.

من: عزیزم من کاری دارم که حتما باید برم.  تو اگه دوست داری تو خونه بمونی بمون بازی کن. من زود میرم و بر می گردم. (در حالی که محاله حاضر باشم تنهاش بذارم تو خونه)

کیاراد: ها من می مونم.

من: لباس هام رو می پوشم و میام که ازش خدا حافظی بکنم.

کیاراد: دستاش رو باز می کنه و می گه منو بغل کن من هم می خوام بیام.

من: مرسی که با من میایی بریم. زود بر می گردیم باهم تو خونه بازی می کنیم.

6- کیاراد حاضر نیست غذا بخوره.

من: عزیزم سیر شدی؟

کیاراد: بله. یا خیر.

من:در صورت بله بودن، خب پس بگو خدا رو شکر بعد برو بازی کن.

     در صورت خیر بودن، می گم من هم گرسنه هستم. می خواهی تو برای من لقمه بگیری/ غذا بدی، من هم برای تو؟

کیاراد: در صورت سیر بودن، می گه خدا را شکر که سیر شدم و بعد می ره.(حتی اگه غذا نخورده باشه کاری بهش ندارم. می دونم که اگه گرسنه باشه بر می گرده. اگه مهمون باشیم براش غذا بر می دارم که بعدا بخوره)

     در صورت گرسنه بودن، میاد که به من غذا بده تا دوتایی غذا بخوریم.

7- حاضر نیست با باباش خداحافظی بکنه و اصرار داره که بابا نره بیرون.

باباش بغلش می کنه و چند دقیقه باهاش بازی می کنه و بعد ازش می پرسه که براش چی بخره موقع برگشتن به خونه. بعد همدیگه رو بوس می کنن و خداحافظی. (گاهی هم خداحافظی من و باباش رو می بینه و قبول می کنه که بیاد خداحافظی بکنه.)

8- رفتیم حموم/دستشوی و کیاراد راضی نمی شه بیاییم بیرون.

من: بعد از اتمام شستشو قبل از اینکه کیاراد اصرار کنه به موندن، ازش می پرسم که الان کی دوست داره در رو ببنده؟ و مسلما کیاراد می گه من(یعنی خودش) و بعد که در رو بستیم، می پرسم کی می خواد چراغ رو خاموش کنه؟ باز کیاراد می گه من و مرحله به مرحله از محوطه دور می شیم و می رسیم به منطقه امن که سرش گرم بشه به موضوع دیگه ای.

9- کیاراد جلو یخچال با در باز ایستاده و دوست نداره درش رو ببنده

معمولا تا من در یخچال رو باز می کنم که چیزی بر دارم، کیاراد خودش رو می رسونه و می گه من اینجا کار دارم. شروع می کنه به ور رفتن با وسایلی که دستش می رسه و انتخاب کردنشون.

من: عزیزم زود هر چیزی رو که می خواهی انتخاب کن و بعد در یخچال رو ببند که یخچال خوشحال بشه. آخه وقتی درش باز هست گرمش می شه. خسته میشه.

کیاراد: معمولا سس یا کره انتخاب می کنه و در یخچال رو می بنده و اعلام می کنه که خوشحال شد. اگر هم کارش آنقدر طول بکشه که صدای بوق یخچال در بیاد، خودش میگه یخچال ناراحت نشو، و فورا درش رو می بنده.

10- کیاراد از موضوعی ناراحت شده و داره گریه می کنه.

من: بغلش می کنم و می گم عزیزم ناراحت هستی؟ برای همین داری گریه می کنی؟ اگه موضوع رو بدونم که سعی می کنم براش توضیح بدم که چرا چنان شده تا آرومش کنم و اگه موضوع رو ندنم که ازش می خوام بهم بگه که از چی ناراحت شده. معمولا موضوع رو میگه و باز گریه میکنه که من هم سعی می کنم آرومش کنم. (حتما بهش می گم که می دونم ناراحت هستی و برای همین داری گریه می کنی. یا اینکه همدردی می کنم که مثلا آره عزیزم درد داشت، یا فلانی کار بدی کرد، یا من نمی خواستم تو رو ناراحت کنم، ...(در کل بسته به موضوع ناراحتیش باهاش همدردی می کنم.)).

منتظر نظرات شما هستیم.

چرا تلویزیون برای بچه های زیر 2 سال خوب نیست؟

برای این موضوع من 2 تا مطلب خوندم. یکی  از سایت babyzone.com (اینجا) که برای بچه های به سن 65 و 66 هفته نوشته شده و خلاصه خلاصه اش این میشه که تلویزیون بدلیل داشتن سرعت بالای تصاویر متحرک هر چند سر گرم کننده است ولی بچه رو گیج و خسته میکنه و باعث میشه قدرت تمرکز بچه تقویت نشه و در نتیجه وقتی به حدود 7 سالگی میرسه با یه بچه بیش فعال دست به گریبان خواهیم بود...( اصل مطلب رو خودتون بخونین لطفا متاسفانه من فرصت نکردم کاملش رو بنویسم.)

مطلب بعدی در همین موضوع رو از سایت babycenter.com خوندم. عنوان مطلب هست:

راهنمای تماشای تلویزون برای بچه های نوپا

خلاصه بحث این هست که برای بچه های بالای 2 سال می توانند روزانه یک تا 2 ساعت تلویزیون تماشا کنند و زیر 2 سال اصلا نباید تماشا بکنند.

با این روش ها میشه از تلویزیون بعنوان یک وسیله آموزشی استفاده کرد:

1- مدت زمان تماشای تلویزیون توسط بچه نوپا رو محدود کنین

برای بچه های زیر 2 سال باید زمان تماشای تلویزیون به حداقل ممکن برسد. بعد از 15 دقیقه اجازه دهید ذهن کودک استراحت بکند... در زمان های غذا خوردن تلویزیون رو خاموش کنین. در اتاق خواب نباید تلویزیون وجود داشته باشد.

2- مراقب برنامه ای که تماشا می کنند باشید نه صرفا تلویزیون

برنامه های تلویزیون رو یادداشت بکنید و برنامه مناسب رو اجازه بدهید کودکتان نگاه کند و بعد تلویزیون را خاموش کنید. به این ترتیب او یاد می گیرد که چه چیز را ببیند و کی ببیند.

3- برنامه های آرام رو انتخاب بکنین

برنامه های آرام این امکان رو به کودک می دهند که در مورد آنچه میبیند فکر کند و اطلاعات رو جذب نماید. برعکس برنامه های سریع و نا آرام او را گیج می کنند. برخی تحقیقات نشان می دهند که برنامه های نا آرام و خشن باعث بروز رفتار های خشونت آمیز در بچه ها می شود. بهترین برنامه آنهایی هستند که کودک را مجبور می کنند همراه برنامه آواز بخواند یا برقصد و فعال باشد.

4- همراه با کودک نوپا خود تلویزیون تماشا بکنید.

در یک مطالعه افراد در 3 گروه بررسی شدند. گروه اول دسترسی غیر محدود به تلویزیون داشتند.گردوه دوم دسترسی محدود داشتند ولی والدین آنها را در تماشای تلویزیون همراهی نمی کردند. گروه سوم دسترسی محدود داشتند ولی والدین شان همراه آنها تماشا می کردند. مشخص شد که نمرات درسی گروه سوم بسیار بالاتر است . فقط بودن والدین همراه آنها این پیام را به کودک می رساند که آنچه آنها انجام می دهند برایتان مهم هست. البته همه ما زمانهایی داریم که نمی توانیم همراه کودکمان باشیم. ولی رها کردن کودک بمدت طولانی جلوی تلویزیون این پیام را دارد که برایمان مهم نیست که تو (کودک) چه برنامه ای را میبینی.

گاه میتوانیم بخشی از کارهای روتین خانه را در اتاق تلویزیون انجام دهیم تا همراه فرزندمان باشیم و هر دو لذت ببریم.

5- کمک کنید کودک با دید انتقادی تماشا بکند.

توضیح دهید که چه اتفاقی داره میفته و تشویقش کنین که در مورد آنچه اتفاق میفته سوال بکنه. اگر برنامه ضبط شده است یا DVD هست پخش برنامه رو نگه دارین و توضیح بدین. اگر هم از تلویزیون پخش میشه تفاوت آگهی تبلیغاتی و خود برنامه رو بهش توضیح بدین.

6- برنامه های تلویزیون رو با استفاده از کتاب یا فعالیت های دیگه گسترش بدوین و توضیح بدین.

موضوع برنامه ای رو که باهم دیدین رو به زندگی روزمره هم ربط بدین. مثلا اگر در مورد اعداد برنامه ای دیدین میتونین به هنگام چیدن میز از اعداد استفاده کنین...

نظر من در مورد جدا کردن اتاق خواب کودک

نظر من  در مورد جدا کردن اتاق خواب کودک:

مامان کیان عزیزم بنظرم حالا که خواب کیان عزیز بقول شما بد است و تا صبح 100 بار بیدار میشه، بهتر نیست علتش رو پیدا کنید؟ مثلا اینکه شاید بخاطر دندون در آوردن باشه، شاید خوب سیر نمیشه با وعده شام، گرم یا سردش هست، لحافش سنگین هست و نمیتونه راحت بچرخه، پوشکش اذیتش می کنه و یا هر دلیل ساده مشابه. من در مورد کیاراد می دونم که اگه هر کدوم از این مواردی که گفتم باشه تا صبح چندین مرتبه بیدار میشه و دنبال آغوش من می گرده و معمولا (و نه همیشه) شیر هم میخوره.

در مورد اینکه رفرنس های مختلف تاکید دارند بر جدا کردن اتاق خواب کودک و شیر ندادن تا صبح، باید بگم که با اینکه از چندین منبع مختلف این موضوع را خوانده ام ولی بنظرم بچه ها باهم فرق دارند چون ما پدر و مادر ها در ریز فرهنگ و ریز رفتار هایمان با بچه ها، باهم فرق داریم. در نتیجه زمان رشد احساس استقلال و پذیرش آن از طرف کودکانمان یکسان نخواهد بود. در مورد پسر خودم من سعی میکنم شیر شبانه را بتدریج  حذف کنم ولی موضوع جدا کردن اتاق خوابش برایم قابل قبول نیست و تا زمانی که این موضوع برای کیاراد هم قابل قبول باشد صبر خواهیم کرد. فعلا کیاراد بین من و باباش و همگی روی زمین می خوابیم. شاید بنظر اشتباه بیاید و اعتراف می کنم که برای من هم دور افتادن از همسرم خوشایند نیست ولی فعلا به آرامش کیاراد فکر می کنیم...

در جایی در مورد پرورش کودک شاد خوانده ام که کودکان نباید یکی دو ساعت قبل از خواب گریه کرده باشند. ولی اگر بخواهیم بزور و بدون مقدمه کودکی را از مادر و سینه مادر جدا کنیم استرس بزرگی به او وارد می شود. بنظرم اگر کسی قصد جدا کردن اتاق خواب کودکش را دارد باید به تدریج انجام بدهد تا تنها به خاطر اینکه این مرحله هم تیک "انجام شد" بخورد، روحیه لطیف کودک آسیب نبیند .

لیلا جان مامان مارتیا عزیز امیدوارم جواب سوال شما باشه. البته مطلبی در مورد خواب بچه ها بزودی با ذکر منبع خواهم گذاشت.

چند تجربه

تجربیات من:

موقع حموم کردن کودک زیر 2 سال اگر نگران هستید که کودک سرما بخورد به این 3 نکته که برای  من همیشه مفید بوده  توجه کنین:

1- موقع حموم کردن یک حوله کوچک اندازه حوله دست و صورت که بهتره عرضش به اندازه طول بالا تنه کودک باشه را روی بدن کودک بکشید و هر بار عظوی را که می شویید از زیر حوله بیرون بیاورید. و یادتان باشد مرتب روی حوله آب گرم بریزید. این روش مخصوصا برای نوزادان که در صورت لخت بودن می ترسند و احساس عدم امنیت دارند مفید است.

2- لباس های کودکتان را با خود به داخل حمام ببرید و همانجا بپوشانید.

3- یک حوله نخی روی سر کودک بگذارید تا حداقل نیم ساعت بعد از حموم روی سر کودک بماند.

لطفا ما را با تجربیات خود در هر موردی از موارد کودکیاری که هست، با ارسال به آدرس وبلاگ یا یادداشت در بخش نظرات،شریک کنید.

چند نکته مفید برای حل مشکل بد غذایی کودکان

  از شایلی عزیزم خیلی ممنونم که مثل همیشه با پست های فوق العاده اش اینجا رو صفا می ده. تمام سعی ام را میکنم از این به بعد منظم باشم و به موقع مطلب جدید بنویسم.

در این پست چند نکته مفید رو که به رفع مشکل بد غذایی کودکان کمک میکنه مینویسم. منبع families.com است. لینک مربوط به آن را در پایان مطلب می آورم. امیدوارم به درد مامان هایی که با این رفتار بچه هاشون مشکل دارند بخوره.

1- آنچه را کودکتان در طول روز می خورد یادداشت بکنید. اینکه چه چیزی دوست دارد؟ چه زمانی در طول روز گرسنه اش میشود؟ از کدام غذای سالم لذت می برد؟ بزرگترین نگرانی شما در رابطه با ریم غذایی کودکتان چیست؟ این ها را یادداشت بکنید و شما از دیدن نتیجه متعجب خواهید شد.

2- اگر انتظار دارید که کودکتان سر میز غذا با معده گرسنه حاضر شود، در طول روز به کرار به او تنقلات ندهید و یا دسترسی اش به آبنبات و خوراکی های غیر مفید را قطع کنید. اگر کودکتان از شما درخواست نتقلات کرد چنان برنامه ریزی کنید که تا غذای اصلی وقت زیادی باقی مانده باشد.

3-  با در نظر گرفتن اینکه چه زمانی از روز کودکتان گرسنه می شود برنامه غذایی منظمی ایجاد کنید. سعی کنید به آنچه در سر میز خورده می شود بسنده کنید.

4- مقدار اندکی غذا به او بدهید. در این صورت او سریع تمام کرده و باز هم غذا درخواست می کند.

5- اگر او میز را ترک کرد غذایش را بردارید. در این صورت اگر خواست باز هم برگردد و اندکی بیشتر بخورد مجبور می شود کمی منتظر بماند تا غذایش را بیاورید.

6- اجازه ندهید کودکتان در مقابل تلویزیون یا بازی های کامپیوتری یا ... غذا بخورد.

7- اگر کودکتان به دمای خاصی از غذا علاقه دارد سعی کنید با همان دمای دلخواهش غذایش را آماده کنید و بعد از چند روز کم کم به دمای مورد نظر خود تغییرش دهید.

8- اگر کودکتان به بافت غذا حساس است سعی کنی آن را به قطعات کوچکتر ببرید یا آسیاب کنید یا بپزید تا نرم شود.

9- سعی کنید تکه هایی از میوه های و سبزیجات مختلف، ساندویچ ها و غذاهای انگشتی و پنیر ها و ... آماده کنید تا او انتخاب کند سپس بتدریج غذاهای جدید را اضافه کنید.

10- با کودکتان یک گردش به محل تولید غذا و سوپر مارکت بروید و در باره بافت شکل و رنگ و خاصیت و طعم غذاها و میوه ها و سبزیجات صحبت کنید و اجازه بدهید او انتخاب کند. حتی اگر انتخابش بر اساس رنگ باشد.

11- اجازه بدهید کودکتان برای عروسک هایش با خوراکی های پلاستیکی مهمانی شام ترتیب بدهد و بهمراه او برای آنها غذا تعارف بکنید. مثلا خرسی فلان سبزی رو می خواد بخوره!

12- اجازه بدهید کودکتان در آماده کردن غذا همکاری کند. در این صورت علاقه مند به خوردن می شود.

13- از پزشک یا مشاور کودکتان بخواهید که برای بهتر حویدن و قورت دادن غذا به شما و او کمک کند. (اگر مشکلی باشد)

14- از داروساز بخواهید که مولتی ویتامین خوب برای کودک شما تجویز بکند.

لینک:http://special-needs.families.com/blog/solve-your-childs-eating-problems

سلام

این سومین باری هست که امروز دارم مینویسم. ۲ مرتبه قبلی خود بخود پرید!! چون که کم مونده کیاراد از خواب بیدار بشه من سعی میکنم خیلی خلاصه بنویسم.

شایلی عزیزم خیلی خیلی از شما ممنونم که در مدتی که من نمیتونستم اینجا بیام با مطلب فوق العاده ای که گذاشتی اینجا را از سوت و کور بودن در آوردی. میبوسمت.

مامان های گلی که اینجا رو میخونین من یادم هست که داشتم مطلبی رو در مورد خواب کودکان می نوشتم که نصفه مونده. سعی میکنم کاملش بکنم.

اما میخوام خواهش کنم اگه تجربه و ایده و نظری در مورد سپردن بچه ها به مهد کودک یا دست پرستار و یا دست مادر بزرگ دارین برای ما هم بنویسین ، تا ببینیم در چه شرایطی کدوم بهتر هست.

راستش مطلب فوق رو فکر کنم حدود 3 هفته پیش نوشتم و امروز مجددا فرصتی پیش اومده که بیام اینجا.

امروز فقط میخوام طلسم رو بشکونم و بعد سعی میکنم با مطالب مفید بیام پیشتون.

اطلاعات مهم در مورد خواب کودکان

این مطالب از "Become a baby sleep expert" نوشته Richard Jenkinson ترجمه شده است.

فصل اول: اطلاعات مهم درباره خواب

1-1 چرا بچه ها به خواب بیشتری نیاز دارند؟

سرعت یادگیری بچه ها فوق العاده است و در طول بیداری اطلاعات خیلی زیادی وارد مغزشان میشود که باید آنها را هضم و دسته بندی بکنند. بهنگام خواب مغز این اطلاعات را ساماندهی میکند. همچنین خواب زمان تجدید مواد شیمیایی مغز و بدن، جهت آمادگی برای یک روز فعال دیگر هست.

1-2 چه میزان خواب لازم هست؟

اغلب والدین نگران هستند که آیا کودکشان به اندازه کافی میخوابد یا نه؟ و گاه بعضی والدین اظهار میکنند که کودکشان خیلی زیاد میخوابد!

فکر میکنم دانستن میزان خواب لازم برای بچه ها در سنین مختلف برای والدین مفید باشد. در هر صورت مهم این است که بخاطر بسپارید میزان ساعات خواب بچه ها با هم تفاوت بزرگی دارد. بعضی از نوزادان ممکن است 21 ساعت در شبانه روز بخوابند در حالی که برخی دیگر ممکن است تنها 8 ساعت بخوابند. روش فهمیدن اینکه آیا کودک شما به اندازه کافی میخوابد یا نه، این است که ببینید آیا موقع بیدار شدن شاد هست؟ اگر که شاد باشد، به اندازه کافی خوابیده است ولی اگر خسته و تحریک پذیر به نظر بیاید، احتیاج به خواب طولانی تری دارد.

1-3 آیا مشکلات خواب عمومیت دارد؟

بین 1/5 تا 1/3 خانواده ها گزارش داده اند که فرزندانشان در سالهای قبل از مدرسه مشکل خواب داشته است.

1-4 دانستن علت بیدار شدن بچه ها در طول شب 

دانستن علت بیدار شدن نوزادان در طول شب خیلی مهم است. در چند ماه اول که نوزاد احتیاجات ضروری زیادی دارد، توانایی ارتباط کلامی برقرار کردنش هنوز  پایین است. مثلا معده او خیلی سریع شیر را هضم میکند و اگر محرک گرسنگی او را بیدار نکند، نوزاد میزان تغذیه لازم متناسب با سن اش را دریافت نخواهد کرد. بهمان ترتیب نوزادان در حال یادگیری تنظیم دما هستند و این یک مکانیسم دفاعی است که اگر خیلی سرد یا گرمشان بشود بیدار شوند.  بنابراین این مکانیسم ها برای رنجاندن والدین بوجود نیامده اند بلکه جهت اطمینان از آرامش و سلامت نوزاد هستند. 

1-5دانستن مراحل خواب

وقتی یک بزرگسال به خواب می رود، فعالیت های مغزی اش کند میشوند و اجازه میدهند که شخص به فاز عمیق خواب وارد شود. در طول این مرحله بدن شخص به سختی تکان میخورد، تنفس کند و منظم هست و ماهیچه ها ریلکس و شل هستند. بعد از حدود یک و نیم ساعت مغز دوباره فعال میشود و شخص وارد مرحله خواب سبک میشود. در طول این زمان هست که ممکن است شخص وارد مرحله (REM (Rapid-Eye-Movement خواب که اکثر رویاها اتفاق می افتد بشود. این دوره های عمیق/سبک در طول شب تقریبا هر دو ساعت تکرار میشوند که تقریبا بطور متوسط بزرگسالان در هر شبانه روز 6 ساعت خواب عمیق و 2 ساعت خواب سبک دارند.

بچه ها نیاز به سرپرستی و کمک برای خوابیدن دارند برای اینکه بر خلاف بزرگسالان آنها فقط بعد از یک مرحله خواب سبک اولیه وارد مرحله خواب سنگین میشوند. اجازه بدهید ببینیم چه تعداد از شما این را گزارش میکنید: تصور کنید شما دارید برنامه خواب روزانه تان با فرزندتان را اجرا میکنید. شما آواز میخوانید، قدم میزنید، شیر میدهید و ... تا زمانی که کودکتان در آغوش شما بخواب میرود. چشمهای او کاملا بسته است، پلک های او ممکن است حرکت کند و او ممکن است یک لحظه دهانش را جمع کند یا لحظه ای لبخند بزند که به پوزخند های خواب معروف است. و درست زمانی که شما فکر میکنید وقت آن است که او را در تخت خودش قرار دهید و یواشکی از اتاق بیرون بروید، او بیدار میشود و شروع به گریه کردن میکند. چرا چنین اتفاقی می افتد؟ احتمالا به این دلیل که او هنوز نخوابیده بود و فقط در مرحله خواب سبک بود. دفعه بعد که کودکتان را می خوابانید منتظر شوید که این مرحله (خواب سبک) تمام شود.( تقریبا 20 دقیقه طول میکشد). صبر کنید تا لب جمع کردن و لبخند زدن ها تمام شود، تنفس منظم تر شود و عضلات شل شود طوری که دست و پا آویزان بشود. اینها نشانه هایی هستند که کودک وارد مرحله عمیق خواب شده است و شانس شما برای اینکه با موفقیت او را در تخت خودش قرار دهید و ترک اش کنید افزایش می یابد.

مشابه بزرگسالان، کودکان هم دوره های خواب سبک/سنگین دارند ولی دوره های آنها بطور واضحی کوتاه تر است. کودکان هر یک ساعت وارد مرحله خواب سبک میشوند و اگر هر گونه محرکی در این زمان وجود داشته باشد، مثلا گرسنگی، بیدارشان خواهد کرد.

برخی تازه والد ها زمانی را صرف تماشای کودک به خواب رفته خود می کنند، اگر شما هم اینکار را میکنید ممکن است حوالی زمان بیدار شدن کودکتان نشانه های خواب سبک را ببینید، در این زمان شما میتوانید با آرام قرار دادن دستتان روی شکم کودک و زمزمه کلمات آرامش بخش و یا به آرامی خواندن لالایی مورد علاقه او، او را بدون بیدار شدن مجددا بخوابانید. گاه اگر بگذارید کودک بفهمد که شما آنجا هستید، او را آرام میکند و دوباره به خواب عمیق برمیگرداند. اگر کودک از شیر مادر تغذیه میکند در صورتی که مادر بخواهد در این مرحله با لالایی کودک را به خواب عمیق بر گرداند ممکن است او به بوی شیر بیدار شود و بنابراین پدرها موفقیت بیشتری ممکن است با این تکنیک داشته باشند.

1-5 گریه کردن

یک تئوری وجود دارد که به شما پیشنهاد میکند به گریه های کودکتان در طول شب توجه نکنید تا با این روش به بیاموزید که خودش را آرام کند و به خواب رود، که بنابراین دیگر شما را هم اذیت نخواهد کرد. باید بگویم این بدترین نصیحتی است که تا بحال شنیده ام. کودک در اولین مراحل رشدش بسیار آسیب پذیر هست و وظیفه بیولوژیکی پدر و مادر است که به تمام نیاز های فرزندشان پاسخ دهند. اینکه بگذارید کودک گریه کند از نظر روانی و فیزیولوژیکی برای کودک در اولین مراحل رشداش آسیب پذیر است. نقطه ای در مراحل رشد هست که لازم است کودک یاد بگیرد خود را آرام کند و ما این را در فصل 5 این کتاب* بحث خواهیم کرد. به هر حال تا جایی که بعنوان درست ترین و مطمئن ترین روش برای مراقبت از نوزاد خود مد نظر قرار داده شده این است که هر چه او نیاز دارد برایش فراهم کنیم که البته شامل شب نخوابی های والدین هم میشود.

--------------------------------------------

*فصل 5 این کتاب در مورد زمان مناسب برای گفتن "نه" به گریه های شبانه کودک و آموزش تکنیکهای موثر در کمک به بهتر خوابیدن کودک هست. در یک جمله بگم که این سن را بعد از 4 ماهگی اعلام کرده ولی نه برای همه کودکان!

سعی خواهم کرد در پست بعدی ترجمه فصل 5 را بگذارم.

------------------------------------------

مطلب پایین تجربه شیرین عزیز در مورد پسر نازنین اش هست. (آیین جون 6 ماهه است):

 "... بنظر رسيد آيين گرسنه بوده كه شبها نمي خوابيده. الان 2 شبه قبل از خوابش بهش يك وعده كامل سوپ ميدم ، بعدش شير خودم و اگر خورد شير خشك ( ديگه مونده منو بخوره) ، و خدا رو شكر خيلي خوابش خوب شد.

فقط شب اول كمي گريه كرد كه منهم پا به پاش گريه كردم ، البته نذاشتم گريه اش خيلي شديد بشه. همون يكبار بود. تو اين 2 شب بقيه مواقع كمي غرغر ميكنه با كمي گريه كه تو تخت خودش ماساژش دادم و زود آروم شد.
حالا خدا كنه شبهاي ديگه هم آروم باشه.
تو اين 2 شب هر شب فقط 2 بار پاشد كه خوب بهش شير دادم ، اما وقتي احساس ميكردم ديگه شير نميخواد و فقط عادتا مك ميزنه ، برش گردوندم تو تختشو با ماساژ خوابوندمش."

ممنونیم شیرین جون از لطفت. آیین گلم رو ببوس حسابی. عزیزم چند روزه وبلاگت باز نمیشه!!!!

-------------------------------------------

شایلی عزیز هم لطف کرده و تجربه خوبش رو نوشته. خیلی ممنون شایلی جون. برای شاینا شاهدونه خواب شیرین و خوبی آرزو میکنیم. بوووس برای شاهدونمون.

"راستش منهم زمانیکه شاینا نوزاد بود به هیچ وجه مشکل خواب نداشتیم گاهی تا 5 یا 6 ساعت رو راحت میخوابید و همه معتقد بودند به خاطر اینه که شیرم چربه و اونو خوب سیر نگه میداره چون موقع بیداری هم هر 3 ساعت شیر میخواست و تو فاصله زمانی کمتر محال بود شیر بخوره این بود که خوابهای شبونه راحتی رو داشتیم البته کنارم میخوابید و اگه دستشو تو دستم میگرفتم اگه هم کمی وول میخورد آروم میشد...
اما از حدود 7 و 8 ماهگی خوابهای شبونه اش کاملا بی نظم شد و این همزمان با زمانی بود که دیگه شیر منو نخورد اما غذا خوب میخورد... خودم حدس میزدم ممکنه به خاطر تاخیر تو درست کردن شیر باشه که چون طول میکشه و مثل شیر مادر نیست شاینا شاکی میشه ولی هرچه شیرو سریع تر درست میکردیم هم باز شاینا گریه میکرد...
روشهای مختلفی رو آزمایش کردیم و خودم به این نتایج رسیدم... حتما سیر سیر باشه برخلاف تصور خیلیها که میگن بچه رو سنگین نکنین و خیلی بهش غذا ندین شبهایی که شاینا دیر و خوب غذا میخورد خوب هم میخوابید... تو طول روز تحرکش زیاد باشه... موقع دندون درآوردن نباشه... هوای اتاق خنک باشه چون اکثر بچه ها از گرما متنفرند خلاف تصور ما که بچه رو می پوشونیم... و یه نکته جالب اینکه تو طول روز خیلی تلویزیون نگاه نکرده باشه چون خیلیها میگن بچه ممکنه خواب ببینه و همون اذیتش کنه... و متاسفانه هنوز هم شاینا عادت داره حتما من کنارش باشم و اگه حضور منو کنارش حس کنه دیگه بیدار نمیشه حتی اگه خونه باشم ولی کنارش دراز نکشیده باشم اونقدر دم به دقیقه نق میزنه تا منم بیام بخوابم و اون وقت خیالش راحت میشه و میخوابه...
این هم تجربه نصفه نیمه من... چون هنوز هم با رعایت همه اینها گاها مشکل خواب داریم"

----------------------------------------

اینم تجربه هنا عزیزمون در مورد پروژه خواب دختر خوشگلش سارا جون هست. ممنونیم و برای سارا گلمون آرزوی خواب راحت و شیرین میکنیم. بوووووس برای سارا خانومی

"... راستش سارای من تا همین ده ماهگی شب ها خیلی خوب میخوابید. مدل خوابیدنش هم به این صورت بود که یا بغل باباییش که براش لالایی میخوند میخوابید یا وقتی که بغل من شیر می خورد. که خوب من خیلی تلاش کردم که یه راه مناسب تر براش پیدا کنم که به نتیجه ی مسلمی نرسیدم. منتها چون با شیر خوردن خوابیدنش برام خیلی سخت بود سعی کردم که کم کم به روی پا خوابیدن عادتش بدم. اوایل شیر میخورد و هنوز خوابش عمیق نشده میگذاشتمش روی پام که خیلی مقاومت می کرد. اما الان روی پای باباش یا کسان دیگه راحت میخوابه ولی اگر من باشم دوست داره اول یه پرس شیر بخوره بعدا بره روی پا که گاهی با کتاب خوندن و شعر خوندن ازخیرش میگذره و خودش برای خودش آواز میخونه تا بخوابه.
خلاصه.
تا ده ماهگی شب ها ساعت ده میخوابید و صبحها پنج صبح بیدار میشد و حداکثر یکبار بیداری داشتیم. الان هم که یکسالشه شبها ساعت نه-ده میخوابه تا شش-هفت صبح و یکبار رو حتما بیدار میشه ممکنه به دوبار یا نهایتا سه بار برسه منتها مساله ای که جدیدا داریم اینه که اگر نصفه شب خیلی بیدار بشه تا کنارش نخوابم و دستش بهم نخوره آروم نمیشه. البته فکر می کنم طبیعیه و مساله نیست. یک نکته ی که من در مورد دخترکم داشتم مکیدن شست بود که اوایل خیلی شدید بود. یعنی حتما یا باید باشیر من میخوابید یا اینکه اونقدر شست می مکید تا خوابش ببره. تلاش من برای عادت دادن به روی پا خوابیدن هم برای ترک این عادت یا کم کردنش بود. الان خدا رو شکر خیلی خیلی کم شده و درطول روز که تقریبا هیچی (اگر استرس خاصی وجود نداشته باشه) و در طول شب در صورت تاخیر در شیر دادن و ... از شستش به عنوان کمکی استفاده می کنه!
در طول ماه گذشته من با مطالعه مصرانه این سایتها برای استقلال بچه ها توی خوابیدن واقعا گیج میشدم. یکبار هم تلاش کردم که چون باعث بی قراری خیلی شدید سارا شد نهایتا با گریه ی هردومون بی خیال شدیم. من نمیدونم چه طوری میشه به بچه کمک کرد که خودش بخوابه؟ اون هم به خوبی و خوشی؟ باید حتما بچه اونهمه گریه کنه تا یاد بگیره؟ خوش یاد نمیگیره؟ خیلی دوست داشتم که با تجربه هایی که حالا نی نی هاشون مستقل میخوابند برامون می نوشتند که چه طور این فرایند براشون طی شده."

آیا کودکم آماده برای از پوشک گرفتن (استفاده از توالت) هست؟

راستش من اصلا تجربه ای در این مورد ندارم ولی این مطلب را از سایت بی بی سنتر ترجمه کردم که امیدوارم برای مامانهای عزیز مفید باشد. برای ترجمه من جمله به جمله ترجمه نمیکنم. متن رو میخونم و بعد خلاصه مطلب را مینویسم. البته چک لیست را کامل مینویسم. لینک مطلب را هم میگذارم برای اطلاعات بیشتر اگر لازم دانستید مراجعه کنید.

"شاید اولین باری که کودکتان را پوشک کردید همین دیروز به نظر برسد و الان مانده اید که آیا وقت مناسبی برای از پوشک گرفتنش هست یه نه؟! در واقع هیچ سن مخصوص و سحرآمیزی که در آن زمان بچه ها آماده یادگیری چگونگی استفاده از توالت باشند وجود ندارد، اما پیشرفت در برخی مهارت های فیزیکی و کلامی در فاصله 18 تا 24 ماهگی برای اینکار ضروری هست. بعضی از والدین تا 2.5 الی 3 سالگی که کنترل ادرار توسط بچه ها قابل اعتمادتر هست، آموزش توالت را آغاز نمیکنند. برخی بچه ها هم تا سن 3 یا حتی 4 سالگی علاقمند به استفاده از توالت نیستند.

از چک لیست پایین استفاده کنید تا میزان آمادگی کودکتان را بدانید و به خاطر داشته باشید که اگر قبل از اینکه کودکتان آمادگی داشته باشد شروع کنید به این معنی نیست که زودتر هم تمام خواهید کرد. به احتمال زیاد پروسه ادامه خواهد یافت تا زمانی که کودک واقعا آماده باشد.

لازم نیست تا زمانی که کودک شما تمام آیتم های چک لیست را داشته باشد منتظر بمانید. فقط ببینید که کودک علاقمند و آماده برای مستقل بودن هست یا نه و اینکه مفهوم استفاده از توالت را درک میکند یا نه؟

علامتهای فیزیکی:

1- توانایی راه رفتن و حتی دویدن ممتد (بدون زمین خوردن های زیاد!) را دارد؟

2- آیا در هر مرتبه به اندازه کافی ادرار میکند؟ (خیلی کم نباشه.)

3- آیا دفع مدفوع منظم در زمانهای تقریبا قابل پیش بینی دارد؟

4- آیا زمانهای "پوشک خشک" بمدت تقریبا 3 یا 4 ساعت دارد که نشان میدهد عضلات مثانه به اندازه کافی برای نگهداری ادرار پیشرفت کرده اند.

علامتهای رفتاری

1- آیا میتواند در یک وضعیت بمدت 3 الی 5 دقیقه ثابت بنشیند؟

2- آیا میتواند شور.ت اش را بالا و پایین بکشد؟

3- آیا از حس پوشیدن پوشک کثیف یا خیس بد اش می آید؟

4- آیا  به دیدن توالت رفتن یا لباس زیر پوشیدن دیگران علاقه نشان میدهد؟

5- آیا علامتهای گفتاری یا فیزیکی برای دفع مدفوع خودش دارد؟ مثلا چمباتمه زدن یا گفتن.

6- آیا علاقه به استقلال نشان میدهد؟

7- آیا به انجام کارش افتخار میکند؟

8- آیا در مقابل یادگیری توالت رفتن مقاومت نشان میدهد؟

9- آیا کلا در مرحله همکاری هست؟ نه در مرحله عناد و مقابله.

نشانه های گفتاری

1- آیا میتواند فرمان های ساده نظیر " برو اسباب بازی را بردار" را پیروی میکند؟

2- آیا ارزش اینکه هر چیزی باید سر جای خود باشد را میداند؟

3- آیا کلمه خاصی برای ادرار و مدفوع دارد؟(بلد هست)

4- آیا علایمی را که نشان میدهند او باید توالت برود را میفهمد؟ و آیا میتواند قبل از دستشویی کردن به شما اصلاع دهد یا آن را تا رسیدن به توالت نگه دارد؟"

لینک این مطلب این هست:

http://www.babycenter.com/0_potty-training-readiness-checklist_4384.bc

امیدوارم مفید باشد. لطفا ما را هم شریک نظرات و تجربه های پر ارزش خودتون بکنین. ممنونم

---------------------------------------------------------------------------------------

تجربه مامان فراز عزیز:

من یکبار تو یکسال و نیمگی تلاش کردم و تلاش ناموفقی بود چون ظاهراً اون موقع آمادگیش رو نداشت. چند ماه بعد دوباره شروع کردم و مصرانه هم تصمیم به تداومش داشتم. هر یکساعت به یکساعت خودم میبردمش، و اگه علاقه ای نداشت به اومدن، عروسکهای مورد علاقه اش رو میردم و طوری وانمود میکردم که دارند جیش میکنند و چه کار خوبی میکنند که به من گفتند. بعد فراز خودش علاقه مند شد بهاینکه جیش عروسکاش رو بگیره. بعد هم خودش بعد از اونها این کار رو میکرد.
تا دوهفته اینطوری ادامه دادم. بعد دیددم موفق شدم. البته شبا پوشکش میکردم و هروقت هم که برای خوردن شیر بیدار میشد دوباره با یکی از عروسکها همراهش میکردم که بریم تا عروسکش جیش نکرده، تو دستشویی جیش کنه. اینطوری موفق شدم و بعد از یه مدتی خودش بهم میگفت.

ممنون مامان فراز عزیز. 100 تا بوس برای فراز جون از طرف من و خواننده های اینجا برای تشکر از شما .

سندرم مرگ ناگهانی نوزاد (SIDS)

سندرم مرگ ناگهاني كودك چيست؟*

اين سندرم يك از علل مرگ و مير كودكان يك ماهه تا يك ساله است و نكته نگران كننده اين است كه درماني ندارد و بخوبي نمي توان با آن مقابله كرد چون يك بيماري يا ناخوشي نيست. اين سندرم به نام مرگ گهواره نيز ناميده مي شود و زماني اين تشخيص مطرح است كه كودكي كه كمتر از يك سال عمر دارد بطور ناگهاني مي ميرد و پس از تحقيقات كامل پزشكي و پزشكي قانوني و حتي اتوپسي، علتي براي مرگ يافت نمي شود. اين سندرم حادثه اي تكان دهنده و بسيار غم انگيز براي خانواده محسوب مي شود زيرا بدون هيچگونه علامت هشدار دهنده اي رخ مي دهد.

شايعترين سن بروز آن بين 2 تا 4 ماهگي است و 90% موارد در كودكان كمتر از 6 ماهه رخ مي دهد. در اكثر موارد هنگام خواب و اغلب در ساعت 10 شب و در طول ماههاي سرد سال اتفاق مي افتد.

البته شب هنگام تنها زماني نيست كه سندرم مرگ ناگهاني كودك بوقوع مي پيوندد. اگر شما كودك خود را به مهد كودك يا شيرخوارگاه مي سپاريد بايد به خاطر داشته باشيد كه حدود 20% از تمام موارد اين سندرم در اين گونه مراكز رخ مي دهند. بنابراين بايد مطمئن شويد كه مسئول شيرخوارگاه كودك را به پشت بخواباند و از دستورالعملهاي ارائه شده براي خوابي ايمن پيروي كند.

چه عواملي موجب ايجاد سندرم مرگ ناگهاني كودك مي شوند؟

علت اين سندرم تا كنون مشخص نشده است. محققان در طول سه دهه گذشته به حقايق زيادي در اين رابطه دست يافته اند ولي هنوز به پاسخي قطعي براي اين سوال نرسيده اند. بسياري از كارشناسان معتقدند كه اين سندرم زماني رخ مي دهد كه كودكي كه داراي يك بيماري زمينه اي است (نظير نقصي نامحسوس در مغز كه موجب اختلال در تنظيم تنفس، دماي بدن و سيستم بيدار شدن كودك شود)، در دوره بحراني از تكاملش بر روي شكم مي خوابد و يا در محيطي قرار مي گيرد كه داراي هوائي بسيار گرم و آلوده از دود است. كارشناسان در حال حاضر مشغول مطالعه مغز، سيستم خودكار عصبي، مراقب از شيرخواران و محيط خواب آنها، عفونت و ايمني و عوامل ژنتيك هستند تا پاسخ سوال خود را بيابند.

كدام كودك بيشتر در معرض خطر قرار دارد؟

عليرغم آنكه هنوز علت سندرم مرگ ناگهاني كودك بدرستي مشخص نشده تا كنون چند عامل خطرزا در اين رابطه شناسايي شده اند. اين عوامل عبارتند از:

داشتن والدين يا پرستاري كه سيگار مي كشد
مطالعات نشان مي دهند كه با حضور هر فرد سيگاري در منزل احتمال سندرم مرگ ناگهاني كودك افزايش مي يابد.

خوابيدن بر روي شكم
تحقيقات نشان مي دهد كه احتمال بروز اين سندرم در كودكاني كه بجاي خوابيدن بر پشت به روي شكم مي خوابند 7/1 تا 9/13 برابر (بر حسب نوع مطالعه) بيشتر است. وقتي كودك بر روي شكم مي خوابد احتمال افزايش درجه حرارت بدنش بالا مي رود، وقفه در تنفس رخ مي دهد و هواي بازدمي خودش را تنفس مي كند و در نتيجه ميزان دي اكسيد كربن در خون بالا مي رود. بعلاوه، مطالعات گوناگون نشان داده اند كه اگر كودكي كه عادت دارد به پشت بخوابد، به روي شكم خوابانيده شود احتمال بروز سندرم مرگ ناگهاني كودك به نحو چشمگيري افزايش مي يابد. (بعضي از كارشناسان معتقدند كه شيوع زياد سندرم مرگ ناگهاني كودك در شيرخوارگاه ها و مهدكودك ها همين است).

نارس بودن يا كم بودن وزن هنگام تولد
هر چه نوزاد زودتر به دنيا آيد احتمال بروز سندرم مرگ ناگهاني كودك بيشتر است. هم چنين، هر چه وزن هنگام تولد كمتر باشد خطر بروز اين سندرم بيشتر خواهد بود.

افزايش درجه حرارت هنگام خواب
شواهد قوي در دست است كه اگر درجه حرارت هنگام خواب خيلي بالا رود خطر بروز سندرم مرگ ناگهاني كودك افزايش مي يابد. و افزايش درجه حرارت زماني رخ مي دهد كه كودك در اتاق فوق العاده گرم قرار گيرد و يا تب داشته باشد.

خوابيدن در بستر بسيار نرم
بسياري از مطالعات ارتباط بين خوابيدن در بستر نرم و سندرم مرگ ناگهاني كودك را نشان داده اند. رختخواب هاي آبي، كيسه هاي شني، كاناپه، لحاف هاي ضخيم و نرم، راحتي و ساير سطوح نرم براي خواباندن كودك نامناسب و خطرناك اند.

اعتياد مادر در دوران بارداري به سيگار يا مواد مخدر
مصرف سيگار در دوران بارداري تقريبا در تمام مطالعات بعنوان يك عامل خطرزا در بروز سندرم مرگ ناگهاني كودك نام برده شده است. شايان ذكر است كه اعتياد به سيگار يا مواد مخدر در طول دوران بارداري سلامت جنين را در معرض تهديد قرار مي دهد.

داشتن مادر جوانتر از 20 سال
احتمال بروز سندرم مرگ ناگهاني كودك در كودكاني كه مادرشان كم سن بوده است بيشتر است. همچنين هرچه فواصل بين بارداري ها كمتر باشد احتمال بروز اين سندرم بيشتر مي شود.

ابتلا به ناخوشي هائي كه حيات كودك را مورد تهديد قرار ميدهد
اين امر به خصوص در مورد كودكاني كه سابقه قطع تنفس و رنگ پريدگي ناگهاني، كبود شدن و يا وقفه تنفسي داشته و نياز به احيا پيدا كرده اند، صادق است.

چگونه مي توانم خطر بروز سندرم مرگ ناگهاني را در كودك خود كاهش دهم؟

هيچ راهي وجود ندارد كه عدم بروز اين خطر را ضمانت كند ولي مي توان با اقداماتي اين خطر را كاهش داد:

كودك را به پشت بخوابانيد
اين اقدامي است كه از خطر بروز سندرم مرگ ناگهاني كودك مي كاهد. از سال 1994 كه مراجع مختلف دستورالعمل خواباندن كودك به پشت را ارائه كرده اند ميزان بروز سندرم مرگ ناگهاني كودك 40 % كاهش يافت. دقت كنيد كه ديگران – مثلا ساير اعضاي خانواده يا پرستار بچه - هم او را بر روي شكم نخوابانند.

در دوران بارداري از خودتان و جنين تان مراقبت كنيد
براي حصول اطمينان از سلامت جنين و كاهش خطر تولد زودرس و يا كاهش وزن هنگام تولد (كه از عوامل خطر سندرم مرگ ناگهاني كودك محسوب مي شوند) بايد تغذيه و مراقبت هاي دوران بارداري صحيح باشند. در دوران بارداري از مصرف سيگار و مواد مخدر بپرهيزيد.

اجازه ندهيد كسي در اطراف كودك شما سيگار بكشد
فضاي اطراف كودك را در منزل، اتومبيل و يا ساير محيط ها عاري از دود نگه داريد. اگر احساس مي كنيد نمي توانيد سيگار را ترك كنيد، براي مصرف آن از خانه خارج شويد و دقت كنيد تا ديگران نيز همين كار را انجام دهند.

رختخواب كودك را بدقت انتخاب كنيد
كودك را در رختخوابي با تشك صاف و سفت، كه با يك ملافه مناسب پوشانده شده است بخوابانيد و بالشي زير سرش نگذاريد. از قراردادن اسباب بازي هاي پارچه اي يا ساخته شده از ساير مواد نرم در تختخواب او بپرهيزيد. اگر ميخواهيد حتما روي او را بپوشانيد از يك ملافه نازك استفاده كنيد و آن را از دوطرف به زير تشك ببريد و دقت كنيد كه از حد سينه بالاتر نباشد. اگر فكر ميكنيد كودك سردش است لباسهاي گرمتر به او بپوشانيد نظير سرهمي هايي كه جوراب سرخود است يا او را در كيسه خواب هاي مخصوص كودك بخوابانيد.

از گرم كردن بيش از حد كودك بپرهيزيد
به منظور پرهيز از گرم شدن بيش از حد كودك هنگام خواب او را بيش از حد در پتو نپوشانيد. و به هيچ وجه سرش را زير پتو نگذاريد. اتاقي كه كودك در آن ميخوابد نبايد بيش از حد گرم باشد؛ حرارت اتاق بايد براي يك فرد بالغ با لباس سبك مناسب باشد. علائمي كه نشان ميدهند كودك در معرض گرماي بيش از حد قرار دارد عبارتند از تعريق يا مرطوب بودن موها، بثورات عرق سوز، تنفس سريع، بيقراري و تب.

سعي كنيد حتي المقدور كودك در معرض عفونت قرار نگيرد
گاهي سندرم مرگ ناگهاني كودك همراه با بيماريهاي تنفسي و بيماريهاي دستگاه گوارشي رخ مي دهد. بنابراين بهتر است از همه بخواهيد قبل از بغل كردن كودك شما دست هايشان را بشويند. و البته در صورت امكان كودك را از افراد بيمار دور نگاه داريد.

آيا تغذيه با شير مادر از بروز سندرم مرگ ناگهاني كودك مي كاهد؟

تا كنون هيچگونه شواهدي دال بر اينكه تغذيه با شير مادر به خودي خود و بطور مستقيم از بروز اين سندرم مي كاهد بدست نيامده است؛ اما با تغذيه با شير مادر ميزان ابتلا به عفونت هاي تنفسي و گوارشي كه خود با افزايش سندرم مرگ ناگهاني كودك همراه هستند، كاهش مي يابد.

آيا اگر با كودك در يك رختخواب بخوابم خطر سندرم مرگ ناگهاني كودك كاهش مي يابد؟

در اين مورد اتفاق نظر وجود ندارد. گروهي معتقدند كه شما نبايد نوزادتان را در ماه اول زندگي با خود به رختخواب ببريد. اولا رختخواب شما مسلما داراي بالش و ملافه بوده و جنس آنها نيز از نوع نرم است كه همگي عوامل خطرزا براي سندرم مرگ ناگهاني كودك محسوب مي شوند. احتمال افزايش درجه حرارت نوزاد نيز هنگاميكه با شما در يك رختخواب خوابيده است بيشتر است. احتمال غلتيدن بر روي نوزاد براي والدين چاق بسيار زياد است. از طرف ديگر برخي معتقدند كه خواباندن نوزاد در رختخواب والدين موجب مي شود كه مادر سريعتر متوجه تغيير در تنفس نوزاد و حركات وي شود. بسياري از والدين نيز در اين وضعيت احساس راحتي بيشتري دارند و به همين دليل نسبت به آن مبادرت مي ورزند. اگر شما جدا تصميم داريد كه با نوزادتان از رختخواب مشترك استفاده كنيد دقت كنيد كه بين تشك و لبه تخت خواب فضاي باز نباشد تا سر نوزاد در آن گير نكند؛ بعلاوه رختخواب هاي سنگين و ضخيم را براي كودك استفاده نكنيد و هرگونه طناب يا كيف پلاستيكي را از محوطه تخت دور نگه داريد و حتي در رختخواب خودتان نيز كودك را به پشت و بر روي تشك صاف بخوابانيد.

در بعضي موارد شما به هيچ وجه نبايد نزد كودكتان بخوابيد. اگر شما سيگار مي كشيد، اگر داروئي مصرف مي كنيد كه بر خواب تاثير مي گذارد و يا اگر الكل مصرف كرده ايد خواباندن نوزاد در رختخوابتان خطرناك است. اگر وزن شما خيلي زياد است هيچگاه نبايد كنار كودك كمتر از 3 ماه بخوابيد.

برخي محققان كشف كرده اند كه وقتي نوزاد در رختخواب خود و در اتاق والدين قرار مي گيرد خطر سندرم مرگ ناگهاني كودك كمتر است. بنابراين به جاي آوردن نوزاد به رختخواب خود مي توانيد تختخواب يا گهواره او را به اتاق خود بياوريد و يا گهواره كنار تختي بخريد (كه در يك طرف باز هستند و در همان ارتفاع به تختخواب بزرگسالان متصل مي شوند). به اين ترتيب نوزاد در تخت خودش مي خوابد ولي براحتي قابل دسترس است.

آيا قنداق كردن براي كودك مانعي ندارد؟

بعضي از محققان معتقدند كه قنداق كردن - يعني نوعي پيچاندن كودك در ملافه يا پارچه – در پيشگيري از سندرم مرگ ناگهاني كودك موثر است زيرا كمك مي كند كه كودك راحت تر به پشت بخوابد. (اگر نوزاد هنگام خواب از جا مي پرد، حركات بدنش او را بيدار خواهد كرد؛ قنداق كردن اين حركات را محدود مي سازد و به او احساس امنيت مي دهد). از طرف ديگر بعضي معتقدند كه قنداق كردن مي تواند درجه حرارت را بالا برد. بنابراين اگر شما نوزاد را قنداق مي كنيد از ملافه نازك استفاده كنيد و دقت كنيد اتاق زياد گرم نباشد و البته هرگز كودكي را كه قنداق شده است روي شكم نخوابانيد.

آيا استفاده از پستانك خطر ابتلا به سندرم مرگ ناگهاني كودك را افزايش ميدهد؟

مطالعات اخير نشان ميدهند كه ميزان بروز سندرم مرگ ناگهاني در شيرخواراني كه از پستانك استفاده مي كنند كمتر مي شود. احتمالا به اين دليل كه احتمال خواباندن كودكي كه پستانك دارد به روي شكم كمتر است. از آنجائيكه ابتلا به عفونت گوش، احتمال كوتاه شدن زمان تغذيه با شير مادر و مشكلات دنداني با استفاده از پستانك افزايش مي يابد، متخصصص براي صدور دستورالعمل استفاده از پستانك بعنوان وسيله اي براي پيشگيري از سندرم مرگ ناگهاني كودك منتظر نتايج مطالعات آينده است.

آيا استفاده از روانداز هاي پوشيدني كمك كننده خواهد بود؟

اگر دوست نداريد كه روي كودك را بپوشانيد مي توانيد از ملافه هاي پوشيدني استفاده كنيد (كه درست شكل كيسه اي بدون آستين است و در پائين جمع مي شود) اين كيسه كودك را گرم نگه مي دارد و در عين حال احتمال آنكه ملافه روي سر او را بپوشاند به صفر مي رسد. اين كيسه در اصل يك كيسه خواب است و در سنين مختلف براي كودكاني كه روانداز خود را پس مي زنند نيز استفاده مي شود.

نكته: اكثر مردم نمي دانند كه خواباندن شيرخوار به پهلو نيز خطرناك است. در حقيقت اگر كودك شما بي آنكه به پشت قرار گيرد به پهلو خوابانده شود احتمال بروز سندرم مرگ ناگهاني كودك دو برابر مي شود. زيرا مي تواند براحتي به روي شكم بغلتد. وقتي شيرخوار به سن 5 تا 6 ماهگي مي رسد قادر خواهد بود كه به هر دو طرف بغلتد و براي شما مشكل خواهد بود كه در طول شب او را به پشت بخوبانيد. البته در اين سن احتمال بروز سندرم مرگ ناگهاني كودك كاهش مي يابد. بنابراين تمام سعي خود را بكار بنديد كه او را به پشت قرار دهيد ولي بيش از اين نگران غلتيدن او نباشيد.

نكته: بخاطر داشته باشيد كه قرار دادن كودك به پشت در تمام مدت با عث مي شود كه پشت سر او صاف شود. مي توانيد بعضي مواقع سر كودك را كمي بچرخانيد تا پشت سر هميشه در يك وضعيت قرار نگيرد يا وقتي كودك بيدار است وي را به پهلو بخوابانيد. در ضمن به خاطر داشته باشيد كه كودك نبايد به مدت طولاني درون صندلي اتومبيل يا صندلي هاي متحرك قرار گيرد زيرا اين امر هم به صاف شدن پشت سر مي انجامد. وقتي كودك بيدار است او را روي شكم قرار دهيد اين امر به تكامل صحيح عضلات نيز كمك مي كند.

 مطلب فوق از سایت "نی نی سایت" برداشت شده است.

نکته دیگری که من در یک سایت  دیگر خوانده ام این است که بهتره پیش بند کودک موقع خوابیدن باز بشود. همینطور اگر روسری یا کلاه برای سر بچه استفاده میکنید مراقب باشید که تو خواب آن را روی صورت خود نکشد.

* Sudden Infant Death Syndrome

تعویض پوشک

نی نی داری-تعویض پوشک
این مطلب عینا از وبلاگ شخصی هنا جان مامان سارا کوچولو با اجازه خودشون برداشت شده است. از هنا عزیز ممنونیم که اجازه دادند از این مطلب خوب اینجا استفاده بشه.

اگر کودک شما به تازگی حرکت کردن (سینه خیز/چهاردست و پا/راه رفتن) و یا حتی نشستن را آموخته باشد باید منتظر اعتراضهایش برای تعویض پوشک باشید. برای او خوابیدن و تحمل این کار بسیار مشکل است و این سختی با نزدیک شدن سن یکسالگی زمانی که حس استقلال طلبیش شکوفاتر می شود بیشتر هم خواهد شد. درک این مطلب که مقاومت او برای خوابیدن تنها وسیله ای برای بیان استقلال و توانایی خودش است به شما کمک می کند تا در مقابل بی قراریش صبور باشید و به جای جدال با او و یا حرص خوردن به دنبال یک راه حل دوطرفه بگردید. هرچه باشد روزی چند بار باید این مراسم را با هم اجرا کنید!

اگر می تواند بایستد او را ایستاده تعویض کنید. در مواردی که باید دراز بکشد و منتظر تمیز شدنش باشد حتما او را سرگرم نگه دارید. به این منظور یک وسیله جذاب/ یک اسباب بازی دلخواه یا هرچیزی که توجه او را برای چند دقیقه جلب می کند مخصوص این کار کنار بگذارید. می توانید یک تکه چسب به دستش بزنید و تا زمانی که او مشغول است شما کارتان را تمام کنید.

من برای این منظور همیشه یک شی جدید یا اسباب بازی که دخترم چند روزی ندیده است و حدس می زنم سرگرمش می کند را پیدا می کنم و بعد با هم به سمت محل تعویض (کنار کشوی پوشک و لباسهایش) می رویم. در طول راه به او می گویم که میخواهم پوشکش را عوض کنم و درست وقتی دراز می کشد آن شی جذاب را به دستش می دهم. البته با این حال هم همیشه کار به آخر نمیرسد. گاهی باید بازی های دیگری هم در بیاورم. قلقلکش بدهم، برایش شکلک در بیاورم و... و در انتها وقتی روی پایم نشسته لباسش را بایک بازی همیشگی "پات رو بده بوس کنم"  بپوشانم که حالا دیگر وقتی اسمش را می شنود خودش را آماده می کند. اول باید از توی سوراخ پاچه شلوارش نگاهش کنم و بخندانمش بعد دستم را از تویش رد کنم و پایش را بگیرم و وقتی بیرون آوردمش یک ماچ حسابی بکنم...تا او گرم خنده است پاچه های شلوار پایش شده و تازه در حالی که دارد برای خودش می رود من باید دنبالش بروم و شلوارش را بالا بکشم!

حس می کنم اگر نمیدانستم که بی قراریش به دلیل حس استقلال طلبی و نه گفتن به اجبار خوابیدن بوده چقدر از این مراسم تعویض پوشک گریزان می شدم ولی حالا به یک بازی دو نفره تبدیل شده است.

نکته ی دیگری که خوب است به یاد داشته باشید این است که عکس العمل منفی نسبت به پوشک و پی پی اش نداشته باشید. اگر شما غرو لند کنید یا از بوی بد پوشکش چهره درهم کنید او این را به حساب عدم تایید خودش می گذارد و درک نمی کند که چه چیزش ناخوشایند شما بوده؟ برعکس اگر ذهنیت خوبی نسبت به تعویض پوشک داشته باشد در آینده ای نزدیک میلش به دستشویی رفتن و راحت شدن از پوشک بیشتر خواهد بود.

شما هم اگر تجربه ای دارید خوب است که ما را شریک کنید!

حمام کردن نوزاد

راستش من از زمانی که متوجه بارداریم شده بودم یکی از بزرگترین دغدغه هایم که تا قبل از اولین حموم کیاراد ادامه داشت، همین قضیه حموم کردن نوزاد مخصوصا در روزهایی که نافش هنوز نیفتاده، بود. در اکثر سایت هایی که سر میزدم حتی فیلم های آموزشی که دیدم روش حمام اسفنجی رو پیشنهاد کرده بودند. به این ترتیب که سر و بدن نوزاد را مرحله به مرحله با یک لیف لطیف می شوییم و نیازی به وارد کردن نوزاد در آب یا ریختن آب بر روی نوزاد نیست. حتما باید تمام وسایل لازم شامل لباس و حوله شامپو و ... را دم دست بگذاریم و نکته مهم اینه که حتی برای یک ثانیه نوزاد را تنها نگذاریم. بعضی جاها استفاده از شامپو را هم ضروری ندانسته بودند. ولی من همچنان به این فکر میکردم که وسط گریه های بی امان نوزاد من چطور میتوانم او را بشورم!!
تا اینکه در بیمارستان با دیدن روش ژاپنی ها برای حموم کردن نوزاد تمام ترسم به وحشت تبدیل شد.!!!! و همچنان که ماما کیاراد را حموم میکرد و من داشتم فیلم میگرفتم که بعدا از روش یاد بگیرم، مدام داشتم به پرستار میگفتم که بچه من سنگین هست و مراقب باش از دستت رها نشه!!!! ولی ترس و وحشت من خیلی زود با دیدن آرامش کیاراد در حالی که توی آب غوطه ور بود و دست و پا میزد تموم شد.

من پسرم را از همان اول به روشی که اینجا (ژاپن) یاد گرفته ام حموم میکنم. به اینصورت که وانش را پر از آب میکنم و در حالی که سر و گردن بچه را با یک دست و با دست دیگه از زیر باسنش گرفته ام وارد آب میکنمش و بدنش را از گردن به پایین (حتی زمانی که نافش نیفتاده بود) در آب غوطه ور میکنم. البته روی بدنش یک حوله کوچیک میندازم که احساس آرامش میکنه. پسرم از این وضعیت بشدت لذت میبره. البته گاهی موقع وارد کردن در آب یک لحظه میترسه ولی با حرف زدن و ریختن آب گرم روی حوله اش (روی تنش ) آروم میشه. کلا در طول حموم من چشم در چشم نگاهش میکنم و باهاش حرف میزنم که باعث میشه گریه نکنه.
با دست دیگه  سر و تنش رو میشورم. اول صورتش رو با لیف یا یک پارچه لطیف به آرامی میوشورم. به این ترتیب مه اول چشمها از گوشه  داخلی به  بیرون، پیشانی از وسط به طرفین و بعد گونه ها از کنار بینی به سمت گ.شها و بعد بینی و دور دهان.بعدسرش رو میشورم و بعد تنش رو. ضمنا برای شستن هر قسمت از بدنش حوله را فقط از اون قسمت کنار میزنم و بعد به پشت برمیگردونم برای شستن پشتش. و نهایتا از آب بیرون میکشمش و با آب تمیزی که کنار گذاشته بودم آبکشی میکنم. (یک پارچ آب از شانه ها به پایین میریزم روش). حوله و لباس هاش رو هم از قبل آماده کنار دستم میگذارم که بچه سردش نشه. دمای آب حدودا 40 درجه هست که برای تابستون و زمستون میشه کمی تغییر داد. حتما قبل از وارد کردن بچه داخل آب دمای آب را با آرنج باید چک کرد. کل زمان حموم کردن 5 الی 10 دقیقه بسته به سن نوزاد است.

حالت کلی نگه داشتن بچه در آب

شستن سر (گوشهای بچه را با انگشت شصت و وسطی گرفته ام)


شستن مرحله به مرحله بدن (طرز گرفتن گوشها واضح تر دیده میشه)

من دمای خونه رو تنظیم میکنم و وان کیاراد رو روی میز آشپزخونه میگذارم که تسلط ام اینطوری بیشتر هست. حوله اش رو از قبل کنار وان باز میکنم و لباس هاش رو هم آماده روی تختش میگذارم که بعدا معطل و هول نشم.

مامان خانومی ها لطفا روش خودتون رو برای حموم کردن نوزاد کوچولوتون یا تو کامنتها یا بصورت ایمیل و یا بعنوان نویسنده برامون بنویسید. میدونم که خیلی از مامانهای منتظر دوست دارن روشهای مختلف رو بخونند تا برای اون لحظه شیرین آماده باشن.